اثربخشی درمان هیجان مدار بر سبک های مدیریت تعارض زوجین دارای تعارضات زناشویی

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان هیجان مدار بر سبک های مدیریت تعارض زوجین دارای تعارضات زناشویی انجام گرفت. روش: روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش تمامی دانشجویان متاهل دارای تعارض شهر تهران در سال ۱۴۰۳ بودند که جهت دریافت مشاوره به مرکز مشاوره دانشگاه خوارزمی مراجعه کرده بودند، که از میان آن ها بر حسب ملاک های ورود به پژوهش و به روش نمونه گیری هدفمند ۴۰ نفر (۲۰ زوج) انتخاب و به صورت تصادفی در گروه آزمایش ۲۰ نفر (۱۰ زوج) و گروه کنترل نیز ۲۰ نفر (۱۰ زوج) جایگزین شدند. پس از اجرای پیش آزمون به وسیله ی پرسشنامه سبک های حل تعارض رحیم (۱۹۹۵)، گروه آزمایشی ۸ جلسه (هر هفته ۲ جلسه) ۶۰ دقیقه ای پروتکل درمان هیجان مدار گرینبرگ و گلدمن (۲۰۱۹) را دریافت نمودند و گروه کنترل به روال عادی خود ادامه دادند. داده ها با استفاده از روش تحلیل کوواریانس تک متغیری در نرم افزار SPSS۲۶ مورد تحلیل قرار گرفتند. یافتهها: یافته ها نشان داد که بین میانگین سبک های مدیریت تعارض زوجین (۰۰۱/۰>P، ۰۵/۳۴F=، ۴۷۹/۰ηp۲=) گروه آزمایش و کنترل در پس آزمون تفاوت معناداری وجود دارد. بدین صورت که بعد از اجرای مداخله درمان هیجان مدار، میانگین نمرات سبک های مدیریت تعارض زوجین دارای تعارضات زناشویی در گروه آزمایش نسبت به زوجین گروه کنترل به طور معناداری افزایش یافته بود. نتیجهگیری: درنتیجه با درمان هیجان مدار در زوجین می توان میزان سبک های مدیریت تعارض را در آنان افزایش داد. زوجین به کمک راهبردهای درمان هیجان مدار می توانند تعارضات زناشویی خود را دوباره مورد بررسی و بازبینی قرار دهند و در نهایت تعارضات در آن ها کاهش می یابد.

کلیدواژه ها:

تعارضات زناشویی ، درمان هیجان مدار ، سبک های مدیریت تعارض زوجین