اثربخشی درمان هیجان مدار بر انعطاف پذیری شناختی زوجین دارای تعارضات زناشویی

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان هیجان مدار بر انعطاف پذیری شناختی زوجین دارای تعارضات زناشویی انجام گرفت. روش: روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش تمامی دانشجویان متاهل دارای تعارض شهر تهران در سال ۱۴۰۳ بودند که جهت دریافت مشاوره به مرکز مشاوره دانشگاه خوارزمی مراجعه کرده بودند، که از میان آن ها بر حسب ملاک های ورود به پژوهش و به روش نمونه گیری هدفمند۴۰ نفر (۲۰ زوج) انتخاب و به صورت تصادفی در گروه آزمایش ۲۰ نفر (۱۰ زوج) و گروه کنترل نیز ۲۰ نفر (۱۰ زوج) جایگزین شدند. پس ازاجرای پیش آزمون به وسیله ی پرسشنامه انعطاف پذیری شناختی دنیس و وندروال (۲۰۱۰)، گروه آزمایشی ۸ جلسه (هر هفته ۲ جلسه) ۶۰ دقیقه ای پروتکل درمان هیجان مدار گرینبرگ و گلدمن (۲۰۱۹) را دریافت نمودند و گروه کنترل به روال عادی خود ادامه دادند. داده ها با استفاده از روش تحلیل کوواریانس تک متغیری در نرم افزار SPSS۲۶ مورد تحلیل قرار گرفتند. یافتهها: یافته ها نشان داد که بین میانگین انعطاف پذیری شناختی زوجین (۰۰۱/۰>P، ۹۱/۶۹F=، ۶۵۴/۰ηp۲=) گروه آزمایش و کنترل در پس آزمون تفاوت معناداری وجود دارد. بدین صورت که بعد از اجرای مداخله درمان هیجان مدار، میانگین نمرات انعطاف پذیری شناختی زوجین دارای تعارضات زناشویی در گروه آزمایش نسبت به زوجین گروه کنترل به طور معناداری افزایش یافته بود. نتیجهگیری: در نتیجه با درمان هیجان مدار در زوجین می توان میزان انعطاف پذیری شناختی را در آنان افزایش داد. زوجین به کمک راهبردهای درمان هیجان مدار می توانند تعارضات زناشویی خود را دوباره مورد بررسی و بازبینی قرار دهند و در نهایت تعارضات در آن ها کاهش می یابد.

کلیدواژه ها:

انعطاف پذیری شناختی ، تعارضات زناشویی ، درمان هیجان مدار