نقش معنایابی در پیش بینی سازگاری با درد در سالمندان مبتلا به دردهای مزمن

در دوران سالمندی، مواجهه با دردهای مزمن یکی از چالش های اساسی کیفیت زندگی و سلامت روان محسوب می شود و سازگاری با درد، به عنوان فرآیندی پویا برای حفظ عملکرد و بهزیستی از اهمیت زیادی برخوردار است؛ از این رو، پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش معنایابی در پیش بینی سازگاری با درد در سالمندان مبتلا به دردهای مزمن انجام شد. این مطالعه از نظر هدف، بنیادی و از نظر روش شناسی، توصیفی - همبستگی بود. جامعه آماری شامل سالمندان ۶۰ سال و بالاتر مبتلا به دردهای مزمن مراجعه کننده به مراکز درمانی شهر اهواز در سال ۱۴۰۵ بود که تعداد ۳۹۲ نفر از آنان از طریق نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسش نامه سازگاری با درد مزمن (ACPQ) زوادیلووا و ناتک (۲۰۰۶) و پرسش نامه معنای زندگی (MLQ) استگر و همکاران (۲۰۰۶) بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه همزمان با نرم افزار SPSSv۲۶ تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که معنایابی توانایی پیش بینی معناداری در سازگاری با درد در سالمندان مبتلا به دردهای مزمن دارد. نتایج این پژوهش حاکی از آن است که سالمندانی که قادرند برای تجربه دردناک خود معنا، هدف و انسجام شناختی ایجاد کنند، سازگاری مطلوب تری با درد از خود نشان می دهند؛ این یافته بیانگر آن است که معنایابی از طریق تغییر نگرش فرد نسبت به درد، کاهش احساس درماندگی و تقویت احساس هدفمندی، زمینه ساز سازگاری روان شناختی بیشتر با شرایط مزمن را فراهم می آورد. بنابراین، توجه به ابعاد معنایی در سالمندان مبتلا به دردهای مزمن، می تواند راهگشای مداخلات موثر در جهت بهبود سازگاری و کیفیت زندگی آنان باشد.

کلیدواژه ها:

سازگاری با درد مزمن ، معنایابی ، سالمندان ، دردهای مزمن