اثربخشی معنادرمانی بر شفقت به خود و تاب آوری در بیماران مبتلا به سرطان پستان

سرطان پستان به عنوان یکی از شایع ترین بیماری های مزمن در زنان با فشارهای روان شناختی قابل توجهی همراه است که می تواند منابع سازگاری روانی بیماران را تضعیف کند. براین اساس، پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی معنادرمانی بر شفقت به خود و تاب آوری در بیماران مبتلا به سرطان پستان انجام شد. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون و گروه کنترل با پیگیری دوماهه انجام شد. جامعه آماری شامل بیماران مبتلا به سرطان پستان مراجعه کننده به مراکز درمانی شهر لاهیجان در سال ۱۴۰۴ بود که ۳۰ نفر به صورت هدفمند انتخاب و سپس به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش در ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای معنادرمانی شرکت کردند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل مقیاس شفقت به خود نف (۲۰۰۳) و مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) بود. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس آمیخته و آزمون تعقیبی بن فرونی در نرم افزار SPSSv۲۶ تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که معنادرمانی به طور معناداری شفقت به خود و تاب آوری بیماران مبتلا به سرطان پستان را افزایش داد (۰۵/۰ > p) و این اثر در پیگیری دوماهه نیز پایدار بود. نتایج بیانگر آن است که معنادرمانی با تمرکز بر بازسازی معنا، هدفمندی زندگی و پذیرش رنج، نقش موثری در تقویت شفقت به خود و افزایش تاب آوری بیماران مبتلا به سرطان پستان دارد. براین اساس، تقویت نگرش معناگرا و شفقت به خود در مواجهه با بیماری می تواند سازگاری روان شناختی بیماران را بهبود بخشیده و فرایند کنارآمدن با شرایط دشوار بیماری را تسهیل کند.

کلیدواژه ها:

شفقت به خود ، تاب آوری ، سرطان پستان ، معنادرمانی