رابطه سبک های مقابله ای با سازگاری پس از طلاق و رشد پس از سانحه با نقش میانجی حمایت اجتماعی در زنان متقاضی طلاق

طلاق به عنوان یکی از آسیب های اجتماعی رایج، تحولات عمیقی را در سطوح گوناگون زندگی افراد ایجاد کرده و می تواند منشا سوگ و پریشانی باشد؛ لذا هدف از انجام پژوهش حاضر رابطه سبک های مقابله ای با سازگاری پس از طلاق و رشد روانشناختی استرس پس از سانحه با نقش میانجی حمایت اجتماعی در زنان متقاضی طلاق بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان متقاضی طلاق مراجعه کننده به مرکز مهریه اصفهان در سال ۱۴۰۴ که نمونه ای به تعداد ۱۵۰ نفر در فرایند تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. پژوهش حاضر از نظر هدف در گروه تحقیقات کاربردی قرار دارد و از حیث گردآوری داده ها، از نوع کمی است. طرح مطالعه توصیفی همبستگی بوده و تحلیل داده ها از طریق مدل یابی معادلات ساختاری انجام می گیرد. متغیرهای پژوهش با استفاده از ابزارهای عملیاتی رشد پس از سانحه با پرسشنامه تدسچی و کالهان (۱۹۹۶)، حمایت اجتماعی با پرسشنامه هزیمنت و همکاران (۱۹۷۶)، راهبردهای مقابله ای با پرسشنامه لازاروس (۱۹۸۰)، و سازگاری پس از طلاق با یک پرسشنامه ۱۷ سوالی سنجیده شده اند. نتایج این پژوهش نشان می دهد که فرآیند سازگاری پس از طلاق برای زنان یک مسیر چندوجهی است که تحت تاثیر عوامل روانشناختی فردی و منابع حمایتی بیرونی قرار دارد. سبک های مقابله ای انتخابی، به ویژه رویکردهای فعال و مسئله مدار، عاملی کلیدی در تسهیل این فرآیند تلقی می شوند. از سوی دیگر، حمایت اجتماعی ادراک شده به عنوان یک عامل حفاظتی قوی عمل کرده و نه تنها مستقیما با افزایش سازگاری پس از طلاق و تجربه رشد پس از سانحه ارتباط دارد، بلکه به عنوان متغیر میانجی، تاثیر مثبت راهبردهای مقابله ای مناسب را تقویت می کند. به طور کلی، یافته ها بر این تاکید دارند که برای کمک به زنان متقاضی طلاق در بازسازی زندگی خود، مداخلات روان شناختی باید بر تقویت توانایی های فردی در مدیریت استرس (سبک های مقابله ای) و همزمان، تقویت و فعال سازی شبکه های حمایتی اجتماعی متمرکز باشند. این رویکرد دوگانه می تواند زنان را قادر سازد تا طلاق را نه صرفا به عنوان یک رویداد آسیب زا، بلکه به عنوان یک تجربه منجر به تحول و رشد شخصی در نظر بگیرند.

کلیدواژه ها:

رشد پس از سانحه ، حمایت اجتماعی ، سازگاری پس از طلاق ، سبک های مقابله ای ، زنان متقاضی طلاق