اثربخشی آموزش مهارت های زندگی مبتنی بر سناریوهای تعاملی بر استقلال فردی کودکان کم توان ذهنی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش مهارت های زندگی مبتنی بر سناریوهای تعاملی بر استقلال فردی کودکان کم توان ذهنی انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه کودکان کم توان ذهنی آموزش پذیر مراجعه کننده به مدارس استثنایی، مراکز توان بخشی و مراکز خدمات آموزشی و روان شناختی شهر کرج در سال ۱۴۰۴ بود. نمونه پژوهش شامل ۳۰ نفر از کودکان واجد شرایط بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۶۰ دقیقه ای آموزش مهارت های زندگی مبتنی بر سناریوهای تعاملی را دریافت کرد و گروه کنترل در این مدت مداخله آموزشی منظمی دریافت نکرد. داده ها با استفاده از مقیاس رفتار سازشی واینلند گردآوری و با تحلیل کوواریانس تک متغیره بررسی شدند. نتایج نشان داد آموزش مهارت های زندگی مبتنی بر سناریوهای تعاملی موجب افزایش معنادار استقلال فردی کودکان کم توان ذهنی شد. بنابراین، آموزش مهارت های زندگی در قالب سناریوهای تعاملی، با فراهم کردن فرصت تمرین عملی، بازی نقش، تصمیم گیری ساده، بازخورد فوری و تکرار موقعیت های نزدیک به زندگی واقعی، رویکردی موثر برای افزایش خودمراقبتی، کاهش وابستگی و تقویت استقلال فردی کودکان کم توان ذهنی است.

کلیدواژه ها:

استقلال فردی ، سناریوهای تعاملی ، کودکان کم توان ذهنی ، مهارت های زندگی