تاثیر تمرینات دارت بر تصمیمات حساس مدیریت (تبیینی تحلیلی از نقش تمرکز، خودتنظیمی و کنترل فشار روانی در عملکرد مدیریتی)

تصمیم گیری حساس یکی از بنیادی ترین و در عین حال پیچیده ترین وظایف مدیران در سازمان های امروزی است. کیفیت این تصمیمات تنها به دانش تخصصی، تجربه اجرایی یا دسترسی به اطلاعات وابسته نیست، بلکه به مجموعه ای از قابلیت های شناختی، هیجانی و رفتاری همچون تمرکز، کنترل استرس، دقت، خودتنظیمی و تفکر راهبردی نیز بستگی دارد. در سال های اخیر، توجه به ابزارهای مکمل برای تقویت این ظرفیت های ذهنی در مدیران افزایش یافته است. یکی از این ابزارها، ورزش دارت است که علی رغم ظاهر ساده خود، فرایندی متکی بر تمرکز نقطه ای، کنترل هیجان، هماهنگی ذهن و بدن، تصمیم گیری مرحله ای و دریافت بازخورد سریع را دربرمی گیرد. هدف این مقاله، تبیین تحلیلی تاثیر بالقوه تمرینات دارت بر کیفیت تصمیمات حساس مدیریتی است. روش پژوهش حاضر، توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعه کتابخانه ای و بررسی مفهومی ادبیات مدیریت، روان شناسی شناختی، خودتنظیمی و روان شناسی ورزش است. نتایج این تحلیل نشان می دهد که تمرینات منظم دارت می توانند از طریق تقویت توجه انتخابی، کاهش آشفتگی شناختی، افزایش تحمل فشار، بهبود دقت در جزئیات، توسعه تفکر چندمرحله ای و ارتقای خودآگاهی، بر کیفیت تصمیم گیری مدیران در موقعیت های حساس اثرگذار باشند. هرچند دارت جایگزین دانش مدیریتی و تجربه حرفه ای نیست، اما می تواند به عنوان ابزاری مکمل در توسعه شایستگی های ذهنی مدیران مورد استفاده قرار گیرد. بر این اساس، پیشنهاد می شود سازمان ها و مراکز توسعه رهبری، از فعالیت های هدف محور و ذهن متمرکزی همچون دارت در برنامه های توانمندسازی مدیران بهره بگیرند.

کلیدواژه ها:

دارت ، تصمیم گیری مدیریتی ، تمرکز ، خودتنظیمی ، کنترل استرس ، روان شناسی ورزش ، مدیریت