مروری بر نقش فعالیت بدنی و ورزش در سلامت روح و روان

یک باور عمومی وجود دارد که فعالیت بدنی و ورزش تاثیرات مثبتی بر خلق وخو و اضطراب دارند و تعداد زیادی از مطالعات، ارتباطی میان فعالیت بدنی و بهزیستی عمومی، خلق وخو و اضطراب را توصیف کرده اند. در همین راستا، مطالعات مداخله ای نشان داده اند که ورزش در افراد سالم و همچنین در بیماران دارای اثرات ضداضطراب و ضدافسردگی است. با این حال، اکثر مطالعات منتشرشده دارای کاستی های روش شناختی قابل توجهی هستند. هدف این مقاله، مرور انتقادی ادبیات موجود در دو زمینه است: (۱) ارتباط فعالیت بدنی و ورزش با شیوع و بروز افسردگی و اختلالات اضطرابی، و (۲) اثرات درمانی بالقوه تمرینات ورزشی در بیماران مبتلا به افسردگی یا اختلالات اضطرابی. اگرچه ارتباط میان فعالیت بدنی و شیوع اختلالات روانی، از جمله افسردگی و اختلالات اضطرابی، بارها گزارش شده است، تنها تعداد اندکی از مطالعات این ارتباط را به صورت آینده نگر بررسی کرده اند. کاهش میزان بروز افسردگی و برخی اختلالات اضطرابی در افرادی که ورزش می کنند این پرسش را مطرح می کند که آیا ورزش می تواند در پیشگیری از برخی اختلالات روانی مورد استفاده قرار گیرد. افزون بر گزارش های موردی و مطالعات کوچک بدون گروه کنترل، پژوهش های جدید و به خوبی کنترل شده نشان می دهند که تمرینات ورزشی ممکن است از نظر بالینی موثر باشند، دست کم در افسردگی اساسی و اختلال پانیک. با وجود آنکه شواهد مربوط به اثرات مثبت ورزش و تمرینات ورزشی بر افسردگی و اضطراب در حال افزایش است، کاربرد بالینی آن—دست کم به عنوان یک درمان کمکی در کنار روش های درمانی تثبیت شده مانند روان درمانی یا دارودرمانی—هنوز در مراحل ابتدایی قرار دارد. مطالعات بیشتر درباره اثرات بالینی ورزش، تعامل آن با روش های درمانی استاندارد، و نیز تعیین نوع، شدت، دفعات و مدت زمان بهینه ورزش می تواند به گسترش کاربرد بالینی آن در بیماران کمک کند. علاوه بر این، هنوز دانش کافی درباره بهترین شیوه برخورد با علائم مرتبط با افسردگی و اضطراب که مانع مشارکت بیماران در برنامه های تمرین ورزشی و بهره مندی از آن می شوند، وجود ندارد.

کلیدواژه ها:

افسردگی ، اضطراب ، اختلالات اضطرابی ، فعالیت بدنی ، ورزش