مقایسه پاسخ الکترومایوگرافی عضلات بالاتنه و پایین تنه طی فعالیت هوازی تا واماندگی

هدف پژوهش حاضر مقایسه پاسخ الکترومایوگرافی عضلات منتخب بالاتنه و پایین تنه طی فعالیت هوازی فزاینده تا واماندگی بود. این پژوهش از نوع نیمه تجربی با طرح اندازه گیری مکرر بود. جامعه پژوهش شامل ورزشکاران فعال مرد بود و داده های نمونه برای شبیه سازی نتایج آزمایش با استفاده از هوش مصنوعی تولید شدند. پروتکل پژوهش، انتخاب متغیرها، روش آماری، تفسیر نتایج و نگارش علمی توسط پژوهشگران انجام شد. برای تولید داده ها برای تحلیل و تست روش مورد استفاده از هوش مصنوعی کمک گرفته شد. در این مطالعه، تعداد ۲۰ ورزشکار فعال مرد با میانگین سنی ۲۲.۴۰ ± ۲.۱۰ سال، قد ۱۷۶.۸۰ ± ۵.۹۰ سانتی متر، وزن ۷۲.۶۰ ± ۶.۸۰ کیلوگرم و شاخص توده بدنی ۲۳.۲۰ ± ۱.۹۰ کیلوگرم بر متر مربع بررسی شدند. فعالیت الکتریکی عضلات دلتوئید قدامی، تراپزیوس فوقانی، پهن خارجی ران و دوقلوی داخلی ساق در مراحل ۳۰ درصد، ۶۰ درصد و ۹۰ درصد زمان واماندگی تحلیل شد. برای تحلیل داده ها از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی استفاده شد. نتایج نشان داد فعالیت هوازی فزاینده تا واماندگی باعث افزایش ریشه میانگین مربعات و کاهش فرکانس میانه در همه عضلات شد. این تغییرات در عضلات پایین تنه بیشتر از عضلات بالاتنه بود. بر اساس یافته ها، عضلات پایین تنه طی فعالیت هوازی تا واماندگی بیشتر در معرض خستگی عصبی عضلانی قرار می گیرند، در حالی که عضلات بالاتنه نقش حمایتی و جبرانی در حفظ وضعیت بدن دارند.

کلیدواژه ها:

الکترومایوگرافی ، خستگی عضلانی ، فعالیت هوازی ، عضلات بالاتنه ، عضلات پایین تنه ، واماندگی