بررسی تاثیر بازی دارت بر بهبود عملکرد شناختی بیماران مبتلا به آلزایمر بر اساس متد آموزش منطقی دارت

بیماری آلزایمر یکی از شایع ترین اختلالات تحلیل برنده عصبی در سالمندان است که با کاهش تدریجی حافظه، توجه، عملکرد اجرایی و توانایی تصمیم گیری همراه است. در سال های اخیر، مداخلات غیردارویی مبتنی بر فعالیت های شناختی-حرکتی به عنوان راهکارهای مکمل در کنترل روند پیشرفت این بیماری مورد توجه قرار گرفته اند. بازی دارت، به دلیل درگیر کردن همزمان سیستم های بینایی، حرکتی، شناختی و هیجانی، ظرفیت بالایی برای استفاده در برنامه های توانبخشی سالمندان دارد. در این مقاله، نقش بازی دارت در بهبود نسبی برخی کارکردهای شناختی بیماران مبتلا به آلزایمر با تاکید بر متد آموزش منطقی دارت که توسط صادق رحیم ابداع شده، بررسی می شود. این متد بر پنج مولفه اصلی شامل دقت، امتیازگیری، ثبات، تغییرپذیری و فشار روانی استوار است و تلاش می کند فعالیت دارت را از یک بازی صرف به یک تمرین هدفمند شناختی-عصبی تبدیل کند. تحلیل نظری این رویکرد نشان می دهد که استفاده ساختاریافته از دارت می تواند موجب تحریک حافظه کاری، افزایش تمرکز، بهبود هماهنگی چشم و دست، تقویت کنترل هیجانی و ارتقای انعطاف پذیری شناختی در بیماران مبتلا به آلزایمر خفیف تا متوسط شود. بر این اساس، متد آموزش منطقی دارت می تواند به عنوان یک روش کم هزینه، در دسترس و مکمل در برنامه های توانبخشی شناختی مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آلزایمر ، دارت ، توانبخشی شناختی ، متد آموزش منطقی دارت ، صادق رحیم ، عملکرد اجرایی