نقش لاکتات به عنوان مولکول سیگنالینگ در هایپرتروفی عضلانی و آنژیوژنز

زمینه: در سال های اخیر لاکتات از یک محصول فرعی متابولیسم بی هوازی به عنوان مولکول سیگنالینگ فعال مورد توجه قرار گرفته است. برخلاف دیدگاه سنتی که آن را شاخص خستگی عضلانی می دانست، شواهد جدید نقش لاکتات در تنظیم مسیرهای مولکولی مرتبط با رشد عضله و آنژیوژنز را تایید می کنند. هدف: هدف این مقاله بررسی دقیق سازوکارهای سلولی و مولکولی است که از طریق آن لاکتات به عنوان عامل سیگنالینگ در هایپرتروفی عضلانی و آنژیوژنز وابسته به فعالیت تمرینی عمل می کند، با تمرکز بر مسیرهای mTOR، α-HIF۱، PGC۱-α و گیرنده HCAR۱ (GPR۸۱). روش: در این مطالعه مروری، داده های تجربی حاصل از مطالعات in vitro، in vivo و انسانی بین سال های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ تحلیل شدند. توجه ویژه به اثرات لاکتات در تنظیم سنتز پروتئین عضلانی، فعال سازی سلول های ماهواره ای، پایداری α-HIF۱، تحریک بیان VEGF و تغییرات اپی ژنتیک از طریق لاکتیلاسیون هیستونی معطوف گردید. یافته ها و نتیجه گیری: نتایج نشان می دهد لاکتات نه تنها سوخت متابولیک قابل اکسیداسیون است بلکه به عنوان میانجی بین متابولیسم و بیان ژن عمل می کند. تولید حاد لاکتات در تمرینات شدید موجب فعال سازی مسیرهای آنابولیک و آنژیوژنیک و در نهایت افزایش سطح مقطع فیبرهای عضلانی و تراکم مویرگی می شود. این یافته ها اهمیت استرس متابولیک را در طراحی برنامه های تمرینی بهینه و بالقوه درمان های مبتنی بر متابولیت ها برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

لاکتات ، سیگنالینگ سلولی ، هایپرتروفی عضلانی ، آنژیوژنز ، لاکتیلاسیون هیستونی