پیش بینی ترکیب ارزیابی های فیزیولوژیکی (کف سنجی، مانیت اکس) با پرسشنامه های خوداظهاری WOMAC، SF ۳۶

ارزیابی دقیق عملکرد بیماران مبتلا به اختلالات اسکلتی عضلانی نیازمند استفاده از ابزارهای چندبعدی است که بتوانند هم وضعیت فیزیولوژیکی و هم تجربه ذهنی بیمار را مورد بررسی قرار دهند. در سال های اخیر ترکیب روش های عینی اندازه گیری مانند کف سنجی و سیستم های تحلیل حرکت نظیر مانیت اکس با ابزارهای خوداظهاری از جمله پرسشنامه WOMAC و SF ۳۶ توجه پژوهشگران حوزه طب ورزشی و توانبخشی را به خود جلب کرده است. هدف از این مقاله مروری بررسی نقش و کارایی این رویکرد ترکیبی در ارزیابی عملکرد بیماران، به ویژه در اختلالات مفصل زانو و اندام تحتانی است. در این مرور، مطالعات مرتبط با ارزیابی فشار کف پا، الگوی راه رفتن، تعادل، قدرت عضلانی و کیفیت زندگی بیماران بررسی شده و ارتباط این شاخص های فیزیولوژیکی با نتایج پرسشنامه های عملکردی تحلیل شده است. نتایج مطالعات نشان می دهد که داده های حاصل از کف سنجی و سیستم های تحلیل حرکت قادرند تغییرات بیومکانیکی و عملکردی بیماران را به طور دقیق ثبت کنند، در حالی که پرسشنامه های WOMAC و SF ۳۶ دیدگاه ذهنی بیمار در مورد درد، عملکرد فیزیکی و کیفیت زندگی را منعکس می کنند. ترکیب این دو رویکرد موجب افزایش دقت ارزیابی، بهبود تصمیم گیری درمانی و طراحی برنامه های بازتوانی فردمحور می شود. بر اساس شواهد موجود، استفاده همزمان از داده های عینی و ذهنی می تواند تصویر جامع تری از وضعیت عملکردی بیماران ارائه دهد و در پیش بینی روند بهبودی و اثربخشی مداخلات درمانی نقش مهمی ایفا کند.

کلیدواژه ها:

کف سنجی ، مانیت اکس ، WOMAC ، SF ۳۶ ، ارزیابی عملکرد ، بیومکانیک راه رفتن ، بازتوانی