تاثیر یک دوره تمرین مقاومتی، بی تمرینی، بازتمرینی بر سطوح سرمی سایتوکین های ضد التهابی (IL-۶, IL-۱۰, IL-۱۵ و TNF-a) در افراد میانسال
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 19
فایل این مقاله در 12 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
NRSSPE10_066
تاریخ نمایه سازی: 29 مرداد 1405
چکیده مقاله:
افزایش سن، عموما با کاهشی پیش رونده در فعالیت جسمانی همراه است که می تواند منجر به تغییرات منفی ساختاری و عملکردی در بدن، سیستم ها، بخش ها یا بافت های مختلف بدن شود و کارایی آنها را کاهش دهد. در این میان سایتوکین ها پروتئین های تنظیمی هستند که توسط انواع مختلفی از سلول ها (ایمنی و غیر ایمنی) در پاسخ به تعدادی از محرک ها تولید و ترشح می شوند. هدف از این پژوهش تاثیر یک دوره تمرین مقاومتی، بی تمرینی و بازتمرینی بر سطوح سرمی اینترلوکین-۶، اینترلوکین-۱۰، اینترلوکین-۱۵ و فاکتور نکروز تومور-آلفا در مردان و زنان میانسال بود. در این پژوهش نیمه تجربی-کاربردی تعداد ۴۰ زن و مرد میانسال با دامنه سنی ۵۹-۴۰ سال بر اساس معیارهای ورود و خروج شرکت کردند و به طور تصادفی به ۲ گروه تمرین (۳۰ نفر) و کنترل (۱۰ نفر) تقسیم شدند. گروه مداخله به طور متوالی یک دوره تمرین (۱۲ هفته)، بی تمرینی (۲۴ هفته) و یک دوره باز تمرینی (۱۲ هفته) را زیر نظر پژوهشگر انجام دادند. گروه تمرین به مدت ۱۲ هفته تمرین مقاومتی را برای سه جلسه در هفته به مدت یک ساعت اجرا کردند. آزمودنی های گروه کنترل صرفا فعالیت بدنی عادی و روزمره خود را انجام دادند و در هیچ نوع فعالیت قدرتی یا استقامتی شرکت نکردند. نتایج نشان داد که وزن و BMI در گروه تمرین، پس از تمرین و باز تمرینی کاهش معنی دار داشته است (P=۰.۰۰۰). سطوح اینترلوکین-۱۰، اینترلوکین-۱۵ و فاکتور نکروز تومور-آلفا در مرحله بعد از تمرین و بعد از باز تمرینی نسبت به قبل از تمرین و پایان بی تمرینی و همچنین بعد از باز تمرینی نسبت به بعد از تمرین به طور معنی داری افزایش داشت (P=۰.۰۰۰) اما تفاوت معنی داری در سطح سرمی IL-۶ در مراحل مختلف پروتکل تمرین مشاهده نشد (P=۰.۷۵۰). گروه کنترل در هیچ کدام از مراحل معنی دار نبود (P<۰.۰۵). یافته ها نشان می دهند اجرای یک دوره تمرینات مقاومتی و باز تمرینی در کاهش وزن و توده چربی موثر است. همچنین ممکن است تاحدی بتواند با تنظیم افزایشی سایتوکین های ضد التهاب مداخله نموده و باعث افزایش سنتز پروتئین، قدرت، حجم عضلات، ارتقا عملکرد، کارایی بیشتر توده عضلانی و فعالیت جسمانی افراد میانسال شود و شرایط فیزیولوژیکی و کیفیت زندگی آنها را بهبود دهد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
بهنار راستی بروجنی
کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان
شبنم محمدی نژاد
دکترای فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان
آرزو حسین طلایی
کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان
محمد شیرزادی
دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان