اثربخشی درمان شناختی رفتاری گروهی بر خودکارآمدی دانش آموزان پسر دوره دوم متوسطه شهر تبریز

هدف از این تحقیق تعیین اثر بخشی درمان شناختی رفتاری گروهی بر خودکارآمدی و شادکامی دانش آموزان پسر دوره دوم متوسطه بود. روش تحقیق از نوع نیمه آزمایشی با پیش آزمون و پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر، عبارت بود از کلیه دانش آموزان پسر دوره دوم متوسطه شهر تبریز که از این میان ۳۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای به عنوان نمونه انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایشی و گروه کنترل (n=۱۵) گمارده شدند. ابزارهای تحقیق عبارت بودند از مقیاس پرسشنامه خودکارآمدی. همچنین در این تحقیق از پروتکل درمان شناختی رفتاری به منظور مداخله بر روی گروه آزمایشی استفاده شد. در این تحقیق روش تجزیه و تحلیل داده ها MANCOVA بود که به کمک نرم افزار SPSS اجرا شد. نتایج نشان داد که نمره کل خودکارآمدی نیز تفاوت معناداری بین گروه آزمایش با گروه کنترل وجود دارد (P>۰/۰۰۱). لذا نتیجه گیری می شود که این مداخله بر افزایش خودکارآمدی این گروه از دانش آموزان موثر است.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی رفتاری ، گروهی ، خودکارآمدی ، دانش آموزان پسر دوره دوم متوسطه