ارتباط بین احساس تنهایی با ادراک درد در بین افراد مبتلاء به دردهای مزمن

پژوهش حاضر با هدف ارتباط احساس تنهایی با ادراک درد در میان افراد مبتلا به دردهای مزمن در شهرستان شهریار انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی افراد مبتلا به دردهای مزمن مراجعه کننده به مراکز درمانی شهرستان شهریار در سال ۱۴۰۴ و ۱۴۰۵ بود. نمونه گیری به روش خوشه ای چند مرحله ای انجام شد و بر اساس جدول کرجسی و مورگان و الزامات مدل یابی معادلات ساختاری ۳۸۴ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل مقیاس احساس تنهایی UCLA و پرسشنامه درد مک گیل بود. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS نسخه ۲۹ و AMOS نسخه ۲۹ تحلیل شدند. در سطح توصیفی شاخص های آماری توصیفی محاسبه شد و در سطح استنباطی آزمون کلموگروف-سمیرنوف، لون همبستگی پیرسون به کار رفت. نتایج آزمون همبستگی پیرسون نشان داد که بین احساس تنهایی و ادراک درد در افراد مبتلا به دردهای مزمن شهرستان شهریار رابطه ای مثبت و بسیار قوی وجود دارد (r=۰/۶۰۲). همچنین این رابطه از نظر آماری معنادار است (P>۰/۰۰۱)، به طوری که با افزایش احساس تنهایی میزان ادراک درد نیز افزایش می یابد. با توجه به معناداری نتایج و درجه آزادی ۳۸۲، فرض صفر رد شده و فرضیه پژوهش مبنی بر وجود رابطه معنادار بین احساس تنهایی و ادراک درد تایید می شود.

کلیدواژه ها:

احساس ، تنهایی ، ادراک درد ، درد مزمن