بررسی رابطه کیفیت ارتباط معلم و دانش آموز با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی ناحیه دو شهر رشت

پیشرفت تحصیلی دانش آموزان یکی از مهم ترین شاخص های موفقیت نظام آموزشی محسوب می شود و عوامل متعددی در شکل گیری آن نقش دارند. یکی از این عوامل مهم، کیفیت ارتباط میان معلم و دانش آموز در محیط کلاس درس است. ارتباط مثبت و حمایتگرانه میان معلم و دانش آموز می تواند زمینه افزایش انگیزه، مشارکت و تلاش تحصیلی دانش آموزان را فراهم کند. بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه کیفیت ارتباط معلم و دانش آموز با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی ناحیه دو شهر رشت انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل معلمان و دانش آموزان مقطع ابتدایی دوره دوم ناحیه ۲ شهر رشت بود که بر اساس جدول مورگان تعداد ۲۲۵ نفر به عنوان نمونه و با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه پیشرفت تحصیلی دانش آموزان و مقیاس ادراک کیفیت ارتباط معلم و دانش آموز موری و زوواک (۲۰۱۱) بود. داده های پژوهش با استفاده از آمار توصیفی (میانگین و انحراف استاندارد) و آمار استنباطی شامل ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون خطی تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین کیفیت ارتباط معلم و دانش آموز و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (۰/۰۰۱>p). همچنین نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که کیفیت ارتباط معلم و دانش آموز توانسته است حدود ۱۲/۹ درصد از واریانس پیشرفت تحصیلی دانش آموزان را تبیین کند. بر اساس یافته های پژوهش می توان نتیجه گرفت که بهبود کیفیت تعاملات میان معلم و دانش آموز می تواند نقش مهمی در افزایش پیشرفت تحصیلی دانش آموزان داشته باشد. بنابراین توجه به تقویت مهارت های ارتباطی معلمان و ایجاد روابط مثبت در محیط کلاس درس می تواند به ارتقای کیفیت فرآیند یاددهی-یادگیری و بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان کمک کند.

کلیدواژه ها:

کیفیت ارتباط معلم و دانش آموز ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی