رابطه الگوریتم های هوش مصنوعی و نظریه های یادگیری اجتماعی و خودتنظیمی

با گسترش روزافزون فناوری های هوشمند در عرصه آموزش پرسش های بنیادینی درباره تاثیر این ابزارها بر فرآیندهای روانشناختی یادگیری مطرح شده است. هدف از این پژوهش بررسی رابطه الگوریتم های هوش مصنوعی و دو رویکرد کلیدی روانشناسی یادگیری، یعنی یادگیری اجتماعی و یادگیری خودتنظیمی است. این مطالعه با روش اسنادی و با مرور نظام مند منابع کتابخانه ای معتبر داخلی و خارجی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی با ارائه بازخوردهای شخصی سازی شده، پتانسیل بالایی برای تقویت مهارت های خودتنظیمی در یادگیرندگان دارد؛ با این حال جایگزینی تعاملات انسانی با تعاملات الگوریتمی می تواند منجر به تضعیف مکانیسم های یادگیری مشاهده ای و کاهش همدلی اجتماعی شود. این پژوهش نتیجه می گیرد که برای بهره برداری بهینه باید از مدل های ترکیبی استفاده کرد که در آن هوش مصنوعی به عنوان تسهیلگر عمل کند، نه جایگزین کامل تعاملات اجتماعی.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، روانشناسی یادگیری ، یادگیری اجتماعی ، یادگیری خودتنظیمی ، الگوریتم های آموزشی