مدل سازی روابط ساختاری قضاوت اخلاقی و رفتار اخلاقی و بررسی نقش میانجی همدلی

هدف پژوهش حاضر با هدف مدل یابی روابط ساختاری قضاوت اخلاقی و رفتار اخلاقی و بررسی نقش میانجی همدلی انجام شد. روش ها و مواد این پژوهش از نوع مطالعات توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهر ری در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود. از این جامعه ۲۰۰ نفر از دانشجویان به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها شامل فرم کوتاه داستان های اخلاقی رست، (۱۹۷۳) فهرست ۱۵ سوالی رفتار اخلاقی سوانسون و هیل (۱۹۹۳) و مقیاس همدلی مهرابیان و اپستین (۱۹۷۲) بود. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از همبستگی اسپیرمن در برنامه اسپ اس اس ۲۷ و تحلیل معادلات ساختاری در برنامه اسمارت پی ال اس انجام شد. یافته ها: تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد که قضاوت اخلاقی روی رفتار اخلاقی اثر معنادار دارد. بر همین اساس می توان بیان کرد در هر نمره افزایش در مقیاس قضاوت اخلاقی بطور متوسط به اندازه ۲۶ به نمره رفتار اخلاقی افزوده می شود. همدلی یک متغیر پیشگوی معنادار روی رفتار اخلاقی است. هر واحدی که به نمره همدلی افزوده می شود با ثابت در نظر گرفتن نقش سایر عوامل انتظار می رود به طور متوسط ۳۵ به نمره رفتار اخلاقی اضافه گردد. همدلی در رابطه میان قضاوت اخلاقی و رفتار اخلاقی نقش میانجی ایفا می کند. نتیجه گیری: از تلویحات پژوهش حاضر می توان به این موضوع اشاره داشت که تقویت کیفیت همدلی در افراد می تواند در نوع سبک زندگی و خط مشی آنها موثر بوده و در تصمیمات دشوار و تنگناها راهنمای مناسبی باشد.

کلیدواژه ها:

رفتار اخلاقی ، قضاوت اخلاقی ، همدلی