نقش فناوری های نوین سامانه های هوشمند و زیرساخت های انرژی در مدیریت پایدار بحران آب در توسعه کشاورزی روستایی

این مقاله به بررسی موانع و الزامات هوشمندسازی آبیاری در کشاورزی روستایی ایران در بستر بحران آب می پردازد. یافته ها نشان می دهد که بحران آب صرفا ناشی از کمبود فیزیکی منابع نیست بلکه نتیجه برهم کنش عوامل نهادی، اقتصادی، فناورانه، آموزشی و حکمرانی است. با وجود ظرفیت بالای انرژی خورشیدی، حسگرهای پایش رطوبت، سامانه های تصمیم یار و آبیاری هوشمند، گسترش این فناوری ها در سطح مزرعه و روستا همچنان محدود باقی مانده است. نتایج بحث نشان می دهد که نبود هماهنگی میان سیاست های آب، انرژی و کشاورزی، هزینه اولیه بالای تجهیزات، ضعف حمایت های اعتباری، کمبود آموزش ترویجی، ناکارآمدی حکمرانی آب و ضعف زیرساخت های خدماتی از مهم ترین موانع پذیرش و بهره برداری از فناوری های نوین هستند. همچنین تغییرات اقلیمی و افزایش ریسک خشکسالی، ضرورت حرکت به سوی سامانه های انعطاف پذیر و هوشمند را بیشتر کرده است اما این امر بدون سیاست های حمایتی و نهادسازی پایدار محقق نمی شود. در مجموع، مقاله نتیجه می گیرد که موفقیت در مدیریت پایدار آب و توسعه کشاورزی روستایی نیازمند رویکردی یکپارچه است که در آن آب، انرژی، فناوری، آموزش و حکمرانی محلی به صورت همزمان مورد توجه قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

بحران آب ، کشاورزی روستایی ، آبیاری هوشمند ، انرژی خورشیدی ، حکمرانی آب ، توسعه پایدار