اثربخشی آموزش مهارت های ارتباطی بر تعارضات زناشویی با میانجیگری افزایش خودافشاگری هیجانی در زوجین شهر قم

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش مهارت های ارتباطی بر تعارضات زناشویی با میانجیگری افزایش خودافشاگری هیجانی در زوجین شهر قم انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه زوجین دارای تعارض مراجعه کننده به مراکز مشاوره منطقه ۲ شهر قم در نیمه دوم سال ۱۴۰۴ بود. ۳۰ زوج به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵زوج) و کنترل (۱۵زوج) گمارده شدند. گروه آزمایش ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای آموزش مهارت های ارتباطی دریافت کرد. ابزارها شامل پرسشنامه های تمایزیافتگی خود اسکورون و فریدلندر، طلاق عاطفی گاتمن و دلزدگی زناشویی پاینز بود. داده ها با تحلیل کوواریانس چندمتغیری تحلیل شد. یافته ها نشان داد آموزش مهارت های ارتباطی به طور معناداری تمایزیافتگی خود را افزایش و طلاق عاطفی و دلزدگی زناشویی را کاهش داده است. نتیجه گیری می شود این آموزش با افزایش خودافشاگری هیجانی، تعارضات زناشویی را بهبود می بخشد.

کلیدواژه ها:

مهارت های ارتباطی ، تعارضات زناشویی ، خودافشاگری هیجانی ، تمایزیافتگی ، طلاق عاطفی ، دلزدگی زناشویی