مدلسازی معادلات ساختاری نقش واسطه ای سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت در رابطه بین نیازهای بنیادین روان شناختی و والدگری موفق نسلz با بهبود پس از آسیب روانی در دانش آموزان دختر متوسطه اول شهر دهدشت در سال ۱۴۰۴

پژوهش حاضر با هدف مدلسازی معادلات ساختاری نقش واسطه ای سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت در رابطه بین نیازهای بنیادین روان شناختی و والدگری موفق نسلz با بهبود پس از آسیب روانی در دانش آموزان دختر متوسطه اول شهر دهدشت در سال ۱۴۰۴ انجام گردید. روش این پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری دانش آموزان دختر متوسطه اول شهر دهدشت بوده که بر اساس قاعده کلاین (۲۰۱۵) (گراوند و هکاران، ۱۴۰۱) به ازای هر متغیر پیش بین می توان حداقل ۱۰ و حداکثر ۲۰ نفر را انتخاب و به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای نمونه های انتخاب شده مورد بررسی قرار گرفتند. پژوهش حاضر دارای ۲۴ متغیر پنهان و آشکار است، حجم نمونه برابر ۴۴۰ نفر انتخاب شدند. به منظور گردآوری داده ها از پرسشنامه پرسش نامه سنجش رفتارهای ارتقاء دهنده سلامت (HPLP) والکر و همکاران (۱۹۸۷)، مقیاس نیازهای بنیادین روان شناختی (BPNS) ریان و همکاران (۲۰۰۰)، پرسشنامه رشد پس از سانحه (PTGI) تدسکی و کالهون (۱۹۹۶) و پرسشنامه سبک والدگری موفق نسل Z باقری و همکاران (۱۴۰۴) استفاده شد. محاسبات آماری از طریق نرم افزارهای SPSS۲۲ و مدلیابی معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزار PLS۳ انجام گردید. یافته های تحقیق نشان می دهد که ۷۶/۸ درصد از تغییرات بهبود پس از آسیب روانی به دلیل اثر همزمان سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت، نیازهای بنیادین روان شناختی و والدگری موفق نسل Z بوده و ۷۳ درصد از تغییرات متغیر میانجی سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت به دلیل اثر همزمان نیازهای بنیادین روان شناختی و والدگری موفق نسل Z می باشد.

کلیدواژه ها:

سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت ، نیازهای بنیادین روان شناختی ، والدگری موفق نسلz ، بهبود پس از آسیب روانی