بررسی رابطه سبک های تصمیم گیری در مسیر شغلی با متغیرهای رشد مسیر شغلی

تصمیم گیری شغلی یکی از مهمترین فرایندهای روان شناختی در طول زندگی حرفه ای افراد است و نقش تعیین کننده ای در انتخاب رشته تحصیلی، انتخاب شغل، تغییر مسیر شغلی، ارتقای شغلی و سازگاری با تحولات بازار کار دارد. در دهه های اخیر با پیچیده تر شدن محیط های کاری، افزایش عدم قطعیت شغلی و گسترش الگوهای اشتغال انعطاف پذیر توجه پژوهشگران به عوامل موثر بر کیفیت تصمیم گیری شغلی افزایش یافته است. یکی از مهمترین این عوامل، سبک تصمیم گیری شغلی است که به الگوی نسبتا پایدار افراد در جمع آوری اطلاعات، پردازش داده ها، ارزیابی گزینه ها و انتخاب مسیرهای حرفه ای اشاره دارد. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه سبک های تصمیم گیری در مسیر شغلی با متغیرهای مهم رشد مسیر شغلی است. این پژوهش از نوع مروری - کتابخانه ای بوده و منابع علمی منتشر شده در پایگاه های معتبر بین المللی طی سال های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۶ مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها نشان دادند که سبک های تصمیم گیری، منطقی، شهودی، وابسته، اجتنابی و تکانشی از مهمترین سبک های مطرح در ادبیات تصمیم گیری شغلی هستند. همچنین مطالعات جدید به سبک های راهبردی و فرصت جویانه نیز اشاره کرده اند. نتایج پژوهش ها حاکی از آن است که سبک منطقی با خودکارآمدی تصمیم گیری شغلی، انطباق پذیری مسیر شغلی، هویت شغلی و رضایت شغلی رابطه مثبت دارد، در حالی که سبک های اجتنابی و وابسته با سردرگمی شغلی، اضطراب تصمیم گیری و کاهش کیفیت انتخاب های شغلی همراه هستند. همچنین پژوهش های جدید نشان می دهند که سبک راهبردی با برنامه ریزی مسیر شغلی، موفقیت حرفه ای و تعهد شغلی رابطه مثبت دارد. از سوی دیگر، سبک فرصت جویانه با انعطاف پذیری شغلی، انطباق پذیری مسیر شغلی و بهره برداری موثر از فرصت های غیرمنتظره بازار کار مرتبط است و نقش مهمی در توسعه مسیر شغلی ایفا می کند. علاوه بر این پژوهش های جدید نشان می دهند که در شرایط عدم قطعیت شغلی استفاده متعادل از سبک های منطقی و شهودی می تواند به سازگاری بیشتر افراد با تغییرات بازار کار منجر شود. در مجموع شناخت سبک های تصمیم گیری شغلی و ارتباط آن با متغیرهای رشد مسیر شغلی می تواند به مشاوران مسیر شغلی در طراحی مداخلات اثر بخش و ارتقای کیفیت تصمیمات شغلی مراجعان کمک کند.

کلیدواژه ها:

تصمیم گیری مسیر شغلی ، سبکهای تصمیم گیری ، رشد مسیر شغلی