رابطه بین مهارتهای حل مسئله و اعتماد به نفس تحصیلی در دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین مهارتهای حل مسئله و اعتماد به نفس تحصیلی در دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول مدارس شهر کاشمر در سال تحصیلی ۱۴۰۳ - ۱۴۰۲ بود که از میان آنها ۱۲۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشهای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه مهارت های حل مسئله هپنر و پترسن (۱۹۸۲) و پرسشنامه اعتماد به نفس تحصیلی برگرفته از مقیاس هارتر (۱۹۸۲) بود که نسخه های فارسی آنها در پژوهش های پیشین از روایی و پایایی مطلوب برخوردار گزارش شده اند (۰.۸۵ و ۰.۸۲=a). داده ها با استفاده از آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد بین مهارت های حل مسئله و اعتماد به نفس تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (۰.۰۰۱>r=۰.۶۲, p). همچنین مهارت های حل مسئله به عنوان پیش بینی کننده معنادار اعتماد به نفس تحصیلی شناسایی شدند. نتیجه گیری بر اساس یافته ها توجه به آموزش و تقویت مهارت های حل مسئله می تواند نقش مهمی در ارتقای اعتماد به نفس تحصیلی دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول داشته باشد. با این حال با توجه به ماهیت همبستگی پژوهش از استنتاج روابط علی باید پرهیز شود.

کلیدواژه ها:

مهارتهای حل مسئله ، اعتماد به نفس تحصیلی ، دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول