توافق ابراهیم (۲۰۲۰) با عادی سازی روابط اسرائیل و چند کشور عربی در چارچوبی آمریکایی برای مهار ایران نظم خاورمیانه را دگرگون کرد

توافق ابراهیم (۲۰۲۰) با عادی سازی روابط اسرائیل و چند کشور عربی در چارچوبی آمریکایی برای مهار ایران نظم خاورمیانه را دگرگون کرد. این مقاله با استفاده از نظریه رئالیسم نئوکلاسیک به بررسی پاسخ ایران و ترکیه به این معماری نوظهور می پردازد. استدلال اصلی آن است که اگرچه هر دو کشور توافق را چالشی راهبردی می بینند، پاسخ هایشان به دلیل ساختارهای سیاسی، داخلی، جهت گیری های ایدئولوژیک و موقعیت ژئوپلیتیک متفاوت اساسا واگرا است. ایران موضع قاطع طرد ایدئولوژیک را اتخاذ کرده و توافق را خیانت به فلسطین و شبکه منطقه ای خود را برای مقابله با نفوذ اسرائیل به کار گرفته است. در مقابل ترکیه راهبردی دوسویه را در پیش گرفته که بین تعامل عمل گرایانه و مخالفت ایدئولوژیک در نوسان است. مقاله همچنین به بهره گیری دو کشور از پروژه های ارتباطی جایگزین به عنوان موازنه هایی در برابر ابتکارات آمریکا می پردازد. یافته ها نشان می دهد توافق ابراهیم ضمن تشدید رقابت ایران و ترکیه به طور متناقض زمینه ساز همکاری تاکتیکی آن ها در برابر طردشدگی از ساختارهای غربی شده است.

کلیدواژه ها:

ایران ، ترکیه ، توافق ابراهیم ، همگرایی ، واگرایی