سیاست معلم دو صلاحیتی در چین؛ همگرایی مهارت و صنعت یا بازتولید نابرابری های نهادی و منطقه ای

چین با اجرای گسترده سیاست «معلم دوصلاحیتی» از سال ۲۰۱۹، درصدد کاهش شکاف مهارتی بین نظام آموزشی و صنعت برآمده است. هدف این مطالعه، تحلیل پیامدهای اجرایی این سیاست و واکاوی ناهمگونی های منطقه ای آن است. پژوهش حاضر با رویکرد کیفی و راهبرد مطالعه موردی جمعی انجام شد. داده ها از طریق تحلیل محتوای کیفی ۱۸ سند سیاستی و اجرایی و ۱۲ گزارش پژوهشی منتشرشده بین سال های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵ گردآوری شد. تحلیل داده ها با استفاده از کدگذاری موضوعی در نرم افزار MAXQDA نسخه ۲۰۲۲ انجام پذیرفت. یافته ها در چهار مضمون اصلی دسته بندی شدند: (۱) ناهمگونی در استانداردسازی که باعث شده است سهم معلمان دارای گواهی ملی دوصلاحیتی تا سال ۲۰۲۳ تنها به ۳۵.۷٪ از کل معلمان فنی و حرفه ای برسد. (۲) شکاف منطقه ای فزاینده، به طوری که استان گوانگدونگ ۲.۸ برابر بیشتر از استان گانسو معلم دوصلاحیتی جذب کرده است. (۳) تنش های هویتی معلمان که ۶۸٪ از معلمان جذب شده از صنعت را درگیر کرده است. (۴) دستاوردهای مشروط، به طوری که نرخ اشتغال فارغ التحصیلان در رشته های دارای این معلمان به طور متوسط ۱۱.۵٪ افزایش یافته، اما این رقم در مناطق شهری تا ۱۸٪ و در مناطق روستایی تنها ۴٪ بوده است. سیاست معلم دوصلاحیتی با وجود ایجاد پیوندهای اولیه، به عاملی برای تشدید نابرابری های آموزشی و جغرافیایی تبدیل شده است. موفقیت بلندمدت آن منوط به اصلاحات عمیق نهادی و تخصیص منابع هدفمند است.

کلیدواژه ها:

معلم دوصلاحیتی ، آموزش فنی و حرفه ای ، اصلاحات آموزشی چین ، نابرابری منطقه ای