اثربخشی آموزش راهبردهای حل مسئله بر تنظیم شناختی هیجان و تکانشگری در زنان زندانی

هدف از انجام پژوهش حاضر اثربخشی آموزش راهبردهای حل مسئله بر تنظیم شناختی هیجان و تکانشگری در زنان زندانی بود. این پژوهش از نظر هدف، در زمره پژوهش های کاربردی و از نظر ماهیت و روش، این مطالعه به صورت نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش شامل زنان زندانی در یکی از زندان های شهر ورامین (ندامتگاه زنان) بود که دارای سابقه جرائم خشونت آمیز (جرم قتل) در سال ۱۴۰۴ به تعداد حدود ۱۸۰۰ نفر بودند. این زنان به دلیل چالش های روان شناختی و رفتاری خاص، از جمله مشکلات تنظیم هیجان و تکانشگری، به عنوان گروه هدف پژوهش انتخاب شدند. جهت انتخاب حجم نمونه تعداد ۳۰ نفر از زنان زندانی بر اساس روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در ۲ گروه آزمایش ۱۵ نفر و گروه کنترل ۱۵ نفر جایگزین شدند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آمار استنباطی شامل تحلیل کوواریانس با استفاده از نرم افزار SPSS-۲۶ استفاده شد. نتایج نشان داد که آموزش راهبردهای حل مسئله (با کنترل اثر پیش آزمون به عنوان عامل همپراش روی پس آزمون) بر کاهش تکانشگری و راهبردهای منفی تنظیم هیجان در سطح ۰.۰۰۱ تاثیر معناداری داشته است. همچنین نتایج نشان داد که آموزش راهبردهای حل مسئله تاثیر معناداری بر راهبردهای مثبت تنظیم هیجان نداشته است. این نتایج می تواند مورد توجه مراکز زندان ها و زنان زندانی در جهت بهبود تنظیم شناختی هیجان و تکانشگری قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

حل مسئله ، تنظیم شناختی هیجان ، تکانشگری ، زنان زندانی