اثربخشی زوج درمانی هیجان مدار بر صمیمیت زناشویی در زوجین دارای تعارضات زناشویی مراجعه کننده به مراکز روانشناختی شهر اهواز

هدف از پژوهش حاضر تعیین اثربخشی زوج درمانی هیجان مدار بر صمیمیت زناشویی در زوجین دارای تعارضات زناشویی مراجعه کننده به مراکز روانشناختی شهر اهواز بود. طرح پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر متشکل از کلیه زوجین دارای تعارضات زناشویی در سال ۱۴۰۴ بود. براساس نمونه گیری در دسترس ۳۰ زوج از آن ها انتخاب و به صورت تصادفی ساده به دو گروه ۱۵ زوجی آزمایش و کنترل تخصیص یافتند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه صمیمیت زناشویی باگاروزی (۲۰۰۱) و پرسشنامه تشخیصی تعارض زناشویی سلیمانی (۱۳۹۲) استفاده شد. روش تجزیه و تحلیل داده ها شامل آماره های توصیفی میانگین و انحراف معیار و آماره های استنباطی شامل تحلیل کوواریانس یک متغیری و چندمتغیری بود. بر طبق نتایج حاصل از تحلیل کوواریانس یک متغیری (آنکوا) و چندمتغیری (مانکوا) زوج درمانی هیجان مدار به طور معناداری موجب افزایش صمیمیت زناشویی(۰۰۱/۰ p< و ۱۷/۹۴۵ =F) در زوجین متقاضی طلاق شد. یافته ها نشان داد زوج درمانی هیجان مدار بر صمیمیت زناشویی در زوجین دارای تعارضات زناشویی مراجعه کننده به مراکز روانشناختی شهر اهواز موثر بوده است.

کلیدواژه ها:

زوج درمانی هیجان مدار ، صمیمیت زناشویی ، تعارضات زناشویی ، زوجین مراجعه کننده به مراکز روانشناختی شهر اهواز