رابطه تصویر بدنی با شایستگی اجتماعی و نقش میانجی خودآگاهی در دانش آموزان دختر

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه تصویر بدنی با شایستگی اجتماعی و نقش میانجی خودآگاهی در دانش آموزان دختر انجام گرفت. روش پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی و معادلات ساختاری بود و جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم مدارس دولتی ناحیه یک شهر رشت با حجم ۴۷۴۰ نفر در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود. حجم نمونه با استفاده از جدول مورگان ۳۵۱ نفر برآورد شد که به شیوه نمونه گیری در دسترس از ۳ مدرسه انتخاب شدند و با استفاده از پرسشنامه های شایستگی اجتماعی برمستر و همکاران (۱۹۸۸)، ترس از تصویر بدن لیتلتون، آکسوم و پوری (۲۰۰۵) و خودآگاهی نستورم و داویس (۲۰۰۲) جمع آوری و با روش آماری ماتریس همبستگی و تحلیل مسیر معادلات ساختاری با نرم افزارهای SPSS-۲۳ و Amos-۲۴ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد تصویر بدنی با ضریب (β = -۰.۵۰) و خودآگاهی با ضریب (β = ۰.۲۴) بر شایستگی اجتماعی تاثیر مستقیم معناداری داشتند. هم چنین، تصویر بدنی بر خودآگاهی تاثیر مستقیم معناداری داشت. از طرفی، خودآگاهی به عنوان متغیر میانجی توانست رابطه بین تصویر بدنی با شایستگی اجتماعی را کاهش دهد.

کلیدواژه ها:

تصویر بدنی ، خودآگاهی ، دانش آموزان ، شایستگی اجتماعی