مرور سیستماتیک رویکردهای هنردرمانی در بهبود روابط والد-فرزند در کودکان اوتیستیک

هدف این مقاله مرور سیستماتیک رویکردهای هنردرمانی در بهبود روابط والد-فرزند در کودکان اوتیستیک است. با توجه به جمعیت گسترده کودکان با اختلال طیف اوتیسم و اهمیت شکل دهی روابط عاطفی سالم برای رفاه و توسعه اجتماعی-ارتباطی آنها، این مطالعه به شناسایی، طبقه بندی و ارزیابی مداخلات هنردرمانی می پردازد. هدف اصلی، تعیین کارآمدی هر رویکرد از منظر بهبود تعاملات والدین-کودک، افزایش همدلی، کاهش رفتارهای مشکل زا و بهبود کیفیت تعاملات روزمره است. یافته های اولیه نشان می دهند که هنردرمانی می تواند بهبود قابل توجهی در تعامل والد-کودک، ظرفیت تنظیم هیجان، و کاهش استرس والدین و فرزندان ایجاد کند، اما تفاوت های معنی دار بین رویکردها با توجه به سن، سطح توانمندی اجتماعی و ویژگی های رفتارهای تکراری کودک وجود دارد. نتیجه گیری ها درباره کیفیت شواهد محدود است و به طراحی مطالعات با اندازه نمونه بزرگ تر و پیوستگی با معیارهای دقیق رویکردهای هنردرمانی پیشنهاد می شود تا چارچوب های کاربردی برای سیاست گذاری و مداخلات بالینی تدوین گردد.

کلیدواژه ها:

مرور سیستماتیک ، هنردرمانی ، روابط والد-فرزند ، کودکان اوتیستیک