ضربه های روانی و پیامدهای اجتماعی بحران ها و بلایا بر افراد دارای کم توانی

بحران ها و بلایا در اشکال گوناگون خود – از جنگ و مهاجرت اجباری گرفته تا دگرگونی های اقلیمی و همه گیری های جهانی – آثار روانی و اجتماعی عمیقی بر افراد و جوامع برجای می گذارند. افراد دارای کم توانی از جمله گروه هایی هستند که در این شرایط با آسیب پذیری مضاعف روبه رو می شوند. پژوهش حاضر با هدف بررسی و تحلیل پیامدهای روانی و اجتماعی بحران ها و بلایا بر افراد دارای کم توانی، به شیوه ی مروری و بر اساس تحلیل نظام مند منابع علمی و گزارش های بین المللی منتشرشده بین سال های ۲۰۰۴ تا ۲۰۲۴ انجام شد. یافته ها نشان می دهد که در شرایط جنگ، میزان خشونت، آزار و جراحات جسمی در میان کودکان و بزرگسالان دارای کم توانی به طور قابل توجهی بیشتر از جمعیت عمومی است و مشارکت آنان در برنامه های حمایتی بسیار اندک است. در بحران های اقلیمی، این افراد در برابر خطرات فیزیولوژیکی (مانند گرما، آلودگی و بلایای طبیعی) و فشارهای روانی اجتماعی (نظیر اضطراب و احساس طردشدگی) آسیب پذیرتر هستند. در زمینه مهاجرت اجباری، موانع فیزیکی، زبانی و قانونی موجب شده است که افراد دارای کم توانی کمتر به خدمات مراقبتی و حمایتی دست یابند. در مورد اچ آی وی/ایدز، کلیشه های فرهنگی و نبود آموزش جنسی مناسب سبب افزایش خطر ابتلا و کاهش دسترسی به خدمات پیشگیری شده است. در نهایت، همه گیری کووید-۱۹ نابرابری های موجود را تشدید کرده و با افزایش انزوای اجتماعی، بیکاری و اختلال در خدمات توانبخشی، سلامت روان این گروه را به شدت تحت تاثیر قرار داده است. این یافته ها بر ضرورت طراحی سیاست های جامع، عدالت محور و فراگیر برای کاهش پیامدهای روانی و اجتماعی بحران ها بر افراد دارای کم توانی تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

بحران ، بلایا ، کم توانی ، سلامت روان ، کووید-۱۹ ، تاب آوری اجتماعی