ارزیابی تناسب کاربری اراضی با رویکرد ارزیابی چندمعیاره (MCE) در GIS (مطالعه موردی استان چهارمحال و بختیاری)

ارزیابی تناسب کاربری اراضی بخشی از آمایش سرزمین است که به مدیریت صحیح منابع زمین و توسعه پایدار کمک می کند. هدف این پژوهش، ارزیابی تناسب کاربری اراضی استان چهارمحال و بختیاری با استفاده از رویکرد ارزیابی چندمعیاره (MCE) مبتنی بر سیستم اطلاعات مکانی (GIS) است. بدین منظور چهار کاربری کلان و نیز چهار معیار اصلی شامل ارتفاع، شیب، میانگین بارش و کاربری کنونی زمین در نظر گرفته شد. داده های مورد نیاز پژوهش از منابع گوناگون تهیه شده و پیش پردازش های لازم بر روی آن ها صورت گرفت. پس از آن لایه های معیارها برای هر یک از کاربری ها با منطق فازی استانداردسازی شد. وزن نسبی معیارها برای هر یک از کاربری ها نیز با روش فرایند تحلیل سلسله مراتبی (AHP) تعیین گردید. لایه محدودیت های هر یک از معیارها نیز با منطق بولین برای هر کاربری تولید شد. در نهایت با تلفیق لایه های وزن دار استاندارد شده معیارها و لایه های محدودیت ها با روش ترکیب خطی وزنی (WLC)، نقشه های تناسب برای هر یک از کاربری ها تولید شد. نتایج نشان داد که محدوده جنوب شرقی استان برای توسعه کاربری های شهری و صنعتی، ناحیه غربی برای جنگل کاری و نواحی مرکزی و جنوبی برای کشاورزی از تناسب بیشتری برخوردارند. نقشه های حاصل می توانند مبنایی علمی برای برنامه ریزی فضایی و مدیریت بهینه منابع سرزمین در راستای توسعه پایدار استان فراهم کنند.

کلیدواژه ها:

تناسب کاربری اراضی ، ارزیابی چندمعیاره (MCE) ، سیستم اطلاعات مکانی (GIS) ، ترکیب خطی وزنی (WLC)