ارائه یک چارچوب پتانسیل سنجی مکانی توسعه هتل های سبز با رویکرد استفاده از انرژی تجدیدپذیر خورشیدی

انرژی یکی از مهم ترین منابع مصرفی در صنعت هتلداری است و بهره گیری از منابع تجدیدپذیر می تواند علاوه بر صرفه جویی اقتصادی، پیامدهای مثبت زیست محیطی نیز به همراه داشته باشد. این پژوهش با هدف ارائه یک چارچوب ارزیابی مکانی برای توسعه هتل های سبز و ادغام انرژی های تجدیدپذیر، هتل های واقع در سه شهر گردشگرپذیر ایران (مشهد، اصفهان، شیراز) را بررسی کرده است. مدل پیشنهادی شامل یک روش تصمیم گیری مکانی مبتنی بر سیستم اطلاعات جغرافیایی و در نهایت همپوشانی نتایج با موقعیت هتل ها بود. یافته ها نشان داد معیارهای تابش خورشید، جمعیت و تراکم ساختمان ها بیشترین اثرگذاری را دارند. همچنین شهرهای شیراز دارای بالاترین پتانسیل توسعه سیستم های خورشیدی در هتل ها هست، در حالی که اصفهان در سطح متوسط و مشهد رو به پایین قرار گرفتند. همچنین، در رویکرد نخست (مقایسه با کل ساختمان های شهری)، بیشترین هتل های با پتانسیل بسیار بالا به اصفهان با ۲۲ هتل و شیراز با ۱۰ هتل تعلق داشت. در رویکرد دوم (مقایسه مستقیم هتل ها با یکدیگر) نیز مشهد با ۲۰ هتل در رتبه اول قرار گرفت. این مطالعه می تواند راهنمایی موثر برای سرمایه گذاران، مدیران گردشگری و سیاست گذاران انرژی در جهت توسعه پایدار صنعت هتلداری باشد.

کلیدواژه ها:

گردشگری پایدار ، هتل سبز ، انرژی تجدیدپذیر ، سیستم اطلاعات جغرافیایی ، سیستم تصمیم گیری چندمعیاره مکانی