نقش میانجی سرمایه عاطفی در ارتباط بین سبک فرزند پروری و سازگاری اجتماعی

هدف پژوهش حاضر بررسی اثر سبک های فرزند پروری خانواده بر سازگاری اجتماعی دختران نوجوان با در نظر گرفتن نقش میانجی سرمایه عاطفی خانواده در شهرستان پاکدشت بود. سازگاری اجتماعی در دوره نوجوانی از عناصر اساسی شکل گیری هویت فردی و تداوم نظم اجتماعی به شمار می آید و خانواده به عنوان نخستین بستر جامعه پذیری نقشی تعیین کننده در پرورش آن ایفا می کند. این مطالعه با رویکرد توصیفی-همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل ۵۲۰ دانش آموز دختر مقطع متوسطه اول (۱۲ تا ۱۴ سال) مدرسه حضرت رقیه در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود. بر اساس فرمول کوکران در نهایت ۱۶۲ نفر به روش نمونه گیری در دسترس به عنوان نمونه انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه سبک های فرزند پروری با مریند (۱۹۷۲)، مقیاس سرمایه عاطفی گلمن و پرسشنامه سازگاری اجتماعی سینها و سینگ گردآوری شد. برای تحلیل داده ها از آزمون همبستگی پیرسون استفاده شد. یافته ها نشان داد سبک فرزند پروری مقتدرانه با سرمایه عاطفی خانواده و سازگاری اجتماعی نوجوانان رابطه مثبت و معنادار دارد و توان پیش بینی این متغیرها را نشان می دهد. همچنین میان سبک های فرزند پروری خانواده با میزان سرمایه عاطفی و سطح سازگاری اجتماعی رابطه معناداری مشاهده شد. نتایج تحلیل ها حاکی از آن بود که سرمایه عاطفی خانواده در پیوند میان سبک های فرزند پروری و سازگاری اجتماعی نوجوانان نقش میانجی ایفا می کند. بر این اساس، تقویت سرمایه عاطفی در محیط خانواده و گسترش الگوی فرزند پروری مقتدرانه می تواند به بهبود سازگاری اجتماعی نوجوانان کمک کند. یافته های پژوهش می تواند برای مشاوران، خانواده، روان شناسان مدرسه و برنامه ریزان آموزشی در طراحی برنامه های ارتقای روابط خانوادگی و پیشگیری از مشکلات اجتماعی نوجوانان کاربرد داشته باشد.

کلیدواژه ها:

سبک های فرزند پروری ، خانواده ، سرمایه عاطفی ، سازگاری اجتماعی