اصول جایگاه قراردادهای کوتاه مدت در حقوق تجارت بین الملل

قانون گذار جمهوری اسلامی ایران، تعریف صریح و روشنی از لفظ قرارداد ارائه ننموده است و لیکن از طریق استقراء در تاریخ مختلف در دکترین حقوقی که ذیلا به نمونه هایی اشاره می گردد قدر متیقنی حاصل می گردد. دکتر کاتوزیان جهت تعریف قرارداد، تمسک جستند به تعریف ماده ۱۸۳ قانون مدنی از عقد که مقرر می دارد: "عقد عبارت است از اینکه یک یا چند نفر در مقابل یک یا چند نفر دیگر تعهد بر امری نمایند و مورد قبول آنها باشد" نتیجه ای که از این تعریف عاید می شود این است که اولا هر عقدی در اثر توافق دو یا چند اراده به وجود می آید البته ممکن است یک نفر هر دو اراده را انشاء نماید منتها به عنوان نماینده و وکیل یک یا دو طرف عقد، ثانیا عقد ایجاد تعهد است. برخی دیگر قرارداد را از عقد منفک دانسته و آن را مشمول عقود بی نام گفته اند. بالاخص زمانی که عقد و قرارداد در کنار هم استعمال می شوند و عملا و عقلا هم جایز و معقول به نظر نمی رسد که قانون گذار از به کار بردن دو اصطلاح یک منظور را مراد خویش نموده باشد. قرارداد عبارت است از توافق دو یا چند اراده در مورد چیزی که متضمن نفع حقوقی باشد. موضوع قرارداد ممکن است شناسایی یا ایجاد یا تغییر یا اسقاط یا انتقال حقی باشد. قراردادی که متضمن ایجاد تعهد باشد یا نقل ملکیت را سبب گردد عقد نامیده می شود. ولی اقاله یا تفاسخ که حاصل توافق در سقوط تعهد یا مالکیت ناشی از عقد است قرارداد محسوب می شود ولی به آن عقد نمی گویند. بنابراین قرارداد اعم از عقد است البته عده زیادی از حقوقدانان، قرارداد را در ردیف عقود تعهدی می دانند.

کلیدواژه ها:

قرارداد ، حقوق بین الملل ، کوتاه مدت