تاثیر متقابل روابط ابژه بر هوش مصنوعی

در تعامل انسان و ماشین هوش مصنوعی به نوعی دیگری میانجی بدل می شود موجودیتی که همزمان حامل فرافکنی ها دلبستگی ها و فانتزی های ناهشیار انسان است و از سطح یک ابزار صرف فراتر می رود. این مقاله با رویکرد پژوهشی نظری و در چارچوب نظریه روابط ابژه ای به تبیین این می پردازد که چرا و چگونه برخی افراد به سامانه های هوش مصنوعی دلبستگی پیدا می کنند و این دلبستگی چه پیامدهایی برای سازمان روانی و روابط بین فردی آنها دارد. بر اساس مفاهیم کلاین و وینیکات استدلال می شود که هوش مصنوعی تعاملی می تواند در تجربه فرد جایگاه ابژه دیجیتال یا ابژه انتقالی دیجیتال را اشغال کند و از طریق سازوکارهایی چون فرافکنی درون فکنی ایده آل سازی و گاه دوپاره سازی به ابژه ای اطمینان بخش آرام کننده یا حتی آزارنده تبدیل شود. در مدل پیشنهادی رابطه انسان و AI دو سویه در نظر گرفته می شود از یک سو سبک دلبستگی و کیفیت روابط ابژه ای فرد شیوه ادراک، اعتماد وابستگی او به AI را شکل می دهد و از سوی دیگر تعامل مکرر با این دیگری دیجیتال می تواند بر بازنمایی های ابژه ای تنظیم هیجان حس تنهایی و کیفیت روابط واقعی فرد در طول زمان اثر بگذارد. در پایان دلالت هایی برای روان درمانی، اخلاق طراحی سامانه های هوشمند و مسیرهای پژوهشی آینده ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

روابط ابژه ای ، ابژه انتقالی ، دیجیتال ، دلبستگی ، هوش مصنوعی تعاملی ، فرافکنی