اثر بخشی طرحواره درمانی هیجانی بر کیفیت زندگی و مهارتهای تنظیم هیجان در افراد مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه

هدف پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی طرحواره درمانی هیجانی بر کیفیت زندگی و مهارت های تنظیم هیجان در افراد مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه مراجعان مراکز خدمات روان شناختی و مشاوره ای بودند که بر اساس ارزیابی بالینی تشخیص اختلال استرس پس از سانحه دریافت کرده بودند. چهل نفر به شیوه تصادفی انتخاب و در دو گروه آزمایش (۲۰ نفر) و کنترل (۲۰ نفر) گمارده شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسش نامه کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت (فرم کوتاه WHOQOL-BREF) با آلفای کرونباخ ۰.۹۱ و پرسش نامه مهارت های تنظیم هیجان برکینگ و زنوج (۲۰۰۸) با آلفای کرونباخ ۰.۸۴ بود. گروه آزمایش طی ۹ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت طرحواره درمانی هیجانی قرار گرفت. داده ها با آزمون تحلیل کوواریانس یک راهه (ANCOVA) در نرم افزار SPSS نسخه ۲۳ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون، میانگین پس آزمون گروه آزمایش در کیفیت زندگی (F=۲۱.۸۳، p<۰.۰۰۱) و مهارت تنظیم هیجان (F=۳۴.۷۶، p<۰.۰۰۱) به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل بود. یافته ها حاکی از اثر بخشی معنادار با اندازه اثر بزرگ طرحواره درمانی هیجانی بر بهبود کیفیت زندگی و تنظیم هیجان در این جمعیت بالینی است.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی هیجانی ، اختلال استرس پس از سانحه ، کیفیت زندگی ، تنظیم هیجان ، مداخله روان شناختی