بررسی تطبیقی شروط باطل و قابل فسخ در عقد نکاح در قانون ایران و عراق

قرارداد ازدواج به عنوان یک عقد با ویژگی های منحصر به فرد، جنبه های مذهبی و قانونی را به طور همزمان در بر می گیرد. در این راستا، یک مسئله حقوقی کلیدی زمانی به وجود می آید که این قرارداد شامل شروطی باشد که ممکن است از نظر قانونی، معتبر، باطل یا قابل فسخ تلقی شوند. هدف از این پژوهش تبیین مفهوم شروط باطل و قابل فسخ در قراردادهای ازدواج بر اساس قانون مدنی ایران است که با قانون احوال شخصیه شماره ۱۸۸ عراق مصوب ۱۹۵۹ و اصلاحات بعدی آن مقایسه می شود. این مطالعه نشان می دهد که تمایز بین شرط باطل و شرط قابل فسخ با توجه به پیامدهای آن برای ثبات خانواده از اهمیت عملی بالایی برخوردار است. قانون مدنی ایران با نگارش دقیق خود مشخص می شود، در حالی که قانون عراق اختیار قضایی بیشتری را در تفسیر آثار شروط مجاز می داند. به طور کلی می توان گفت که قوانین مربوط به انحلال عقد نکاح توسط شوهر در حقوق ایران و عراق مبانی مشترک زیادی دارند اگرچه رویه ها و الزامات قانونی برای ارائه درخواست و اثبات مبانی ممکن است در هر کشور متفاوت باشد.

کلیدواژه ها:

عقد ، نکاح ، شروط ، باطل ، فسخ ، تطبیقی ، ایران ، عراق