تاثیر فقه اسلامی بر تصمیم گیری در مورد درمان های تجربی و غیر مجاز

پیشرفت های شتابان علوم پزشکی و ظهور درمان های نوین تجربی و گاه غیر مجاز، پرسش های اخلاقی و حقوقی پیچیده ای را در جهان اسلام برانگیخته است. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و با گردآوری اطلاعات از منابع فقهی، حقوقی و پزشکی، به بررسی تاثیر فقه اسلامی بر تصمیم گیری در مورد مشروعیت و کاربرد این درمان ها می پردازد. یافته ها نشان می دهد که فقه اسلامی از طریق اصول و مکانیسم هایی چون مقاصد شریعت به ویژه حفظ نفس، قواعد فقهی کلان مانند لاضرر، الضرورات تبیح المحظورات، احکام اولیه و ثانویه و نیز نهادهای فتوا و شوراهای تخصصی، چارچوبی ارزشی و هنجاری برای سنجش منافع و مضار درمان های تجربی ارائه می دهد. این چارچوب هم در سطح کلان قانون گذاری و تنظیم مقررات و هم در سطح خرد انتخاب بیمار و تعهد پزشک تاثیرگذار است. نتیجه کلی حاکی از آن است که فقه اسلامی به عنوان نظامی پویا، نه تنها با وضع محدودیت های مبتنی بر کرامت انسان و نفی ضرر بلکه با به رسمیت شناختن ضرورت های درمانی و اختیار آگاهانه در صدد ایجاد تعادل بین اصول اخلاقی و نیازهای پزشکی در عصر فناوری های نوین است.

کلیدواژه ها:

فقه ، حقوق پزشکی ، درمان های غیر مجاز ، درمان های تجربی