مقایسه کارآیی حشره کش آفیدوپیروپن با حشره کش های رایج در مهار شته سبز هلو (Myzus persicae Sulzer) در شرایط مزرعه ای

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 51

فایل این مقاله در 11 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_JPP-40-1_001

تاریخ نمایه سازی: 1 تیر 1405

چکیده مقاله:

شته سبز هلو با نام علمی Myzus persicae Sulzer از آفات مهم درختان میوه و گیاهان زراعی در ایران و جهان است که خسارت قابل توجهی را باعث می­شود. خسارت این آفت به حدی است که چندین بار سم پاشی علیه آن صورت می­گیرد. در راستای ثبت آفت کش­های جدید و تنوع بخشی به سبد حشره­کش­های این آفت در کشور که زمینه ساز اجرای مصرف تناوبی حشره کش‎ها به عنوان مهم­ترین اقدام پیشگیرانه برای جلوگیری از مقاومت آفات است، تحقیق حاضر به منظور تعیین کارآیی حشره­کش جدید آفیدوپیروپن ۱۰ درصدDC  (IRAC ۹D) در مقایسه با مالاتیون ۵۷٪EC  و پیریمیکارب ۵۰٪WP  در استان­های قزوین (تاکستان)، چهارمحال و بختیاری (فلارد) و خراسان ­رضوی (ایستگاه گلمکان) در سال ۱۴۰۱ اجرا شد. تیمارها شامل آفیدوپیروپن با غلظت ۱/۰ در­ هزار، آفیدوپیروپن با غلظت ۰۷۵/۰ در هزار، مالاتیون با غلظت ۲ در­هزار، پیریمیکارب با غلظت ۵/۰ در­هزار و شاهد بودند. آزمایش در قالب طرح بلوک­های کامل تصادفی در پنج تیمار و سه تکرار اجرا شد. نمونه­برداری یک روز قبل از سم پاشی درختان هلو، و ۳، ۷ و ۱۴ روز پس از سم پاشی انجام شد. درصد کارآیی تیمارها براساس معادله هندرسون-تیلتون محاسبه گردید. تجزیه واریانس مرکب داده­ها نشان داد که اثر متقابل تیمار در مکان (تیمار × مکان) معنی دار نبود. بنابراین داده ها بر این اساس و بدون در نظر گرفتن مکان­های مورد مطالعه، تجزیه آماری شدند. نتایج این پژوهش نشان داد که در همه روزهای بعد از سم پاشی، آفیدوپیروپن با غلظت ۱/۰ (یک دهم) در­ هزار بالاترین کارآیی (۹۳ تا ۹۴ درصد) و مالاتیون با میانگین کارآیی بین ۸۶-۷۷ درصد کمترین کارآیی را داشته است. کارآیی پیریمیکارب نیز با مالاتیون اختلاف آماری معنی داری نداشت. آفیدوپیروپن با غلظت کاهش یافته (۰۷۵/۰ در هزار) نیز در همه روزهای بعد از سم پاشی اگرچه کارآیی کمتری نشان داد (حدود ۸۷ درصد)، اما از لحاظ آماری اختلاف معنی­داری با غلظت کاهش نیافته آفیدوپیروپن نداشت. بنابراین با رویکرد ورود کمتر آفت کش­ها به محیط زیست، قابل توصیه ترین آفت کش از بین آفت کش های مورد بررسی در این پژوهش، آفیدوپرین بود.

نویسندگان

هادی مصلی نژاد

موسسه تحقیقات گیاه پزشکی کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی تهران، ایران

زریر سعیدی

مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان چهارمحال و بختیاری، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، شهرکرد، ایران

علی جوینده

مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان خراسان رضوی، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، مشهد، ایران

مراجع و منابع این مقاله:

لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :
  • Anonymous. (۲۰۲۳). Agricultural Statistical Yearbook, (Volume ۳, Greenhouse and Horticultural ...
  • Blackman, R. L., & Eastop, V. F. (۲۰۰۸). Aphids on ...
  • Bordini, I., Naranjo, S. E., Fournier, A., & Ellsworth, P. ...
  • Gill, G. S., & Chong, J. H. (۲۰۲۱). Efficacy of ...
  • Jayasekharan, B. S., Sreedhar, U., Venkateswarlu, V., & Naik, S. ...
  • Talepour, F., & Rashki Shivani, A. (۲۰۱۶). Survey of interaction ...
  • Ōmura, S., Tomoda, H., Kim, Y. K., & Nishida, H. ...
  • Wang, R., Gao, B., Che, W., Qu, C., Zhou, X., ...
  • نمایش کامل مراجع