بررسی و تحلیل مالکیت خصوصی در آیات قرآنی

خداوند در قرآن کریم مالکیت را برای انسان در طول مالکیت خود قرار داده است و آن را مالکیتی اعتباری می داند. خداوند مالکیت خصوصی را برای انسان مشروع و حلال گردانیده و انسان را مسئول و امانت دار خود معرفی می کند. آیات بسیاری در قرآن کریم بر مشروع بودن مالکیت خصوصی از طریق انتقال مانند ارث و وصیت، و همچنین بر اخلاقیاتی مانند ادای دین و قرض و نخوردن مال مردم تاکید می کند. خداوند متعال برای حفظ حقوق افراد، محدودیت ها و ممنوعیت هایی را در این زمینه معین کرده است. قرآن کریم منشا مالکیت خصوصی را فطرت و نیاز آدمی به کسب و کار و دارایی و ثروت معرفی می کند تا بدین وسیله، انسان استعدادهای خود را شکوفا کند. با ممنوعیت هایی که خداوند در کسب و کار برای انسان قرار داده است؛ از تجمع ثروت در دست برخی افراد جلوگیری کرده و حق نیازمند و مستحق و یتیم از طرق مختلفی مثل زکات و خمس پرداخت می شود. فرضیه این پژوهش در پی آن است تا نشان دهد که خداوند متعال، ضمن مشروعیت دانستن مالکیت خصوصی برای انسان آیا مالکیت را بطور مطلق حق انسان می داند یا فقط در چارچوب قواعد اخلاقی و اجتماعی آن را بیان می کند. روش تحقیق در این مقاله تحلیل توصیفی و بر اساس منابع کتابخانه ای و اینترنتی است. هدف مقاله حاضر این است که مبانی مشروعیت مالکیت و اسباب مالکیت خصوصی را در آیات قرآنی بررسی و تحلیل کند و همچنین محدودیت ها و ممنوعیت هایی که خداوند برای اجرای حق انسان ها قرار داده است را بیان کند.

کلیدواژه ها:

اموال ، مالکیت ، مالکیت خصوصی ، قرآن