اثربخشی آموزش فرزند پروری مبتنی بر طرحواره بر خودکارآمدی والدینی مادران دارای فرزند با آسیب بینایی

با توجه به اینکه، والدین به خصوص مادران دارای فرزند با آسیب بینایی، به دلیل مواجهه با چالش های ویژه و بیشتر ممکن است احساس خودکارآمدی کمتری را تجربه کنند هدف اصلی این پژوهش بررسی اثربخشی آموزش فرزندپروری مبتنی بر طرحواره بر خودکارآمدی والدینی مادران دارای فرزند با آسیب بینایی بود. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی و با طرح پیش آزمون- پس آزمون همراه با گروه کنترل و آزمایش بود. بدین منظور ۳۰ نفر از مادران دارای فرزند با آسیب بینایی تحت پوشش بهزیستی شهر اصفهان در سال ۱۴۰۳، به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره کنترل و آزمایش قرار گرفتند. گروه آزمایش طی دو ماه در ۸ جلسه ۲ ساعته تحت آموزش فرزند پروری مبتنی بر طرحواره (برگرفته از بسته آموزشی جان فیلیپ، لوئیس که توسط سبزی در سال ۱۳۹۹ اعتبارسنجی و تدوین شده است) قرار گرفتند؛ درحالی که گروه کنترل در این مدت هیچگونه مداخله ای دریافت نکرد. ارزیابی خودکارآمدی والدینی در مراحل پیش آزمون و پس آزمون با استفاده از پرسشنامه مقیاس خودکارآمدی والدگری دومکا (PSAM) (۱۹۹۶) انجام شد. تجزیه و تحلیل داده ها با نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ و از طریق روش تحلیل کوواریانس صورت گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که آموزش فرزند پروری مبتنی بر طرحواره بر خودکارآمدی والدینی مادران دارای فرزند با آسیب بینایی تاثیر معناداری داشته و به طور کلی موجب افزایش خودکارآمدی والدینی آنان شده است.

کلیدواژه ها:

آموزش فرزند پروری مبتنی بر طرحواره ، خودکارآمدی والدینی ، آسیب بینایی