نقش ترومای کودکی و ابعاد آن بر خود پنداره افراد دارای ویژگی های شخصیت خودشیفته

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش ترومای کودکی و ابعاد آن سوء استفاده عاطفی، سوء استفاده فیزیکی، سوء استفاده جنسی، غفلت عاطفی و غفلت جسمی در پیش بینی خود پنداره افراد دارای ویژگی های شخصیت خودشیفته بود. در این پژوهش همبستگی ۱۵۰ نفر (۱۲۰ نفر زن و ۳۰ نفر مرد) با نشانه های شخصیت خودشیفته و در بازه سنی ۱۸ تا ۴۰ سال به روش نمونه گیری هدفمند و بر اساس کسب نمره بالاتر از میانگین در پرسشنامه شخصیت خودشیفته مارگولیس توماس انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه شخصیت خودشیفته مارگولیس - توماس (MTNS)، خودپنداره ساراسوت (SCQ) و ترومای کودکی (CTQ) بودند. داده ها با استفاده از آزمون پارامتری همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون خطی چندگانه با استفاده از نرم افزار آماری SPSS ۲۶ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که ترومای دوران کودکی قادر به پیش بینی خودپنداره نیست (P<۰/۰۵) و خودپنداره براساس مولفه ترومای کودکی سوء استفاده عاطفی در افراد با نشانه های شخصیت خودشیفته قابل پیش بینی بود (P>۰/۰۵). یافته ها بیانگر آن است که در افراد دارای ویژگی های شخصیت خودشیفته، آسیب های عاطفی دوران کودکی بیش از انواع دیگر تروما به تضعیف خودپنداره کنونی می انجامد. از نظر آماری این نتیجه بر اساس آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندگانه به دست آمد. ضرایب همبستگی منفی و ضرایب بتای منفی در مدل رگرسیون نشان می دهد که هر چه نمره سوء استفاده عاطفی و غفلت عاطفی بالاتر باشد نمره خودپنداره پایین تر است. همچنین مداخلات بالینی می توانند بر پردازش تجربیات عاطفی دوران کودکی و بازسازی الگوهای شناختی درباره خود تمرکز کنند.

کلیدواژه ها:

ترومای کودکی ، سوء استفاده عاطفی ، خودپنداره ، شخصیت خودشیفته