اثر بخشی درمان مبتنی بر تعامل والد–کودک بر بهبود عملکرد اجتماعی در کودکان با نشانه های اضطراب جدایی دوره اول شاهین شهر

این پژوهش با هدف بررسی اثر بخشی درمان مبتنی بر تعامل والد–کودک بر بهبود عملکرد اجتماعی در کودکان با نشانه های اختلال اضطراب جدایی دوره اول شاهین شهر انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون، پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری مادران دانش آموزان مبتلا به اختلال اضطراب جدایی دوره اول شهرستان شاهین شهر بوده که از این جمعیت تعداد ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند با رعایت معیارهای ورود به مطالعه انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفری آزمایش و کنترل گمارش شدند. ابزار جمع آوری داده ها در این پژوهش پرسشنامه مهارت های اجتماعی نسخه والدین (الیوت و گرشام ۱۹۹۰) بود. بسته آموزش جلسات درمانی تعامل والد–کودک به مدت ۱۲ جلسه ۶۰ دقیقه ای به صورت هفتگی بر روی گروه آزمایش اجرا شد. بعد از اعمال متغیر مستقل بر گروه آزمایش هر دو گروه مجددا به وسیله پرسشنامه های پژوهش مورد ارزیابی قرار گرفتند؛ داده ها بوسیله نرم افزار SPSS۲۶ و روش تحلیل کوواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. درمان مبتنی بر تعامل والد–کودک بر بهبود عملکرد اجتماعی و مولفه های آن مهارت های اجتماعی و مشکلات رفتاری کودکان با نشانه های اختلال اضطراب جدایی دوره اول شاهین شهر اثرگذار بود (p < ۰/۰۵). نتایج پژوهش بیانگر آن است که درمان تعامل والد–کودک روش مناسبی برای بهبود عملکرد اجتماعی کودکان با اختلال اضطراب جدایی دوره اول محسوب می شود و دست اندرکاران باید به این روش درمانی به عنوان روش درمانی کارآمد توجه خاصی مبذول نمایند.

کلیدواژه ها:

عملکرد اجتماعی ، اختلال اضطراب جدایی ، درمان مبتنی بر تعامل والد کودک ، کودکان دوره اول