اثر بخشی رفتاردرمانی دیالکتیکی (DBT) بر ناگویی هیجانی سبک های تصمیم گیری و خودانتقادی در زنان متاهل مبتلا به نشانه های وسواسی - جبری شهر اصفهان

این پژوهش با هدف بررسی اثر بخشی رفتار درمانی دیالکتیکی بر ناگویی هیجانی، سبک های تصمیم گیری و خودانتقادی در زنان متاهل دارای نشانه های وسواسی-جبری شهر اصفهان انجام شد. اهمیت این مطالعه از آن جهت است که اختلال وسواسی جبری با تداوم نشانه های هیجانی و شناختی موجب کاهش کارکردهای فردی و بین فردی می شود و شواهد محدودی درباره تاثیر مداخلات مبتنی بر ذهن آگاهی و تنظیم هیجان در این جمعیت وجود دارد. روش پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل زنان متاهل مراجعه کننده به دو مرکز روانشناختی در سال های ۱۴۰۳ تا ۱۴۰۴ بود. از میان افراد دارای نمره ۱۶ و بالاتر در مقیاس پیل بروان ۳۶ نفر به شیوه هدفمند انتخاب شدند که تا زمان آغاز جلسات آموزشی ۶ نفر معادل حدود ۱۶/۷ درصد کاهش نسبت به حجم اولیه به دلیل عدم همکاری و انصراف از ادامه مشارکت از پژوهش خارج شدند و در نهایت ۳۰ نفر به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس وسواس فکری-عملی پیل بروان، پرسشنامه نارسایی هیجانی، تورنتو، پرسشنامه سبک های تصمیم گیری عمومی و پرسشنامه خودانتقادی بود. مداخله رفتار درمانی دیالکتیکی طی ۸ جلسه ۱۲۰ دقیقه ای بر گروه آزمایش اجرا شد و داده ها با تحلیل کوواریانس چندمتغیری و با کمک نرم افزار SPSS۲۶ مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها نشان داد که رفتار درمانی دیالکتیکی موجب کاهش معنادار ناگویی هیجانی، کاهش خودانتقادی و بهبود سبک های تصمیم گیری عقلانی، شهودی، وابسته و اجتنابی در مقایسه با گروه کنترل شد. این نتایج بیانگر آن است که رفتار درمانی دیالکتیکی می تواند به عنوان یک رویکرد موثر برای ارتقای تنظیم هیجان و کاهش آسیب شناسی مرتبط با نشانه های وسواسی جبری در زنان متاهل مورد توجه متخصصان قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

رفتار درمانی ، دیالکتیکی ، ناگویی هیجانی ، سبک های تصمیم گیری ، خودانتقادی ، نشانه های وسواسی جبری