بررسی اثربخشی طرحواره درمانی بر بلاتکلیفی در افراد با نشانه های شخصیتی وسواس جبری

اختلال شخصیت وسواس جبری با بلاتکلیفی همراه است و طرحواره درمانی به عنوان رویکردی نوین برای اصلاح الگوهای ناکارآمد شناختی و هیجانی مطرح شده است. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی طرحواره درمانی بر بلاتکلیفی در افراد با نشانه های شخصیتی وسواس جبری بود. روش تحقیق حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری افراد با نشانه های شخصیتی وسواس جبری مراجعه کننده به مراکز مشاوره روان درمانی یا روانپزشکی دارای مجوز فعالیت از سازمان نظام روانشناسی و مشاوره کشور در شهر اصفهان در بهار سال ۱۴۰۴ بودند. طبق نظر دلاور (۱۳۹۹)، حجم نمونه برای گروه آزمایش و کنترل جمعا ۳۰ نفر بود که با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند جهت گردآوری داده ها از پرسشنامه های عدم تحمل بلاتکلیفی فریستون و همکاران (۱۹۹۴) استفاده شد. طرحواره درمانی بر اساس پروتکل استاندارد طرحواره درمانی به شیوه گروهی یانگ و همکاران (۲۰۰۳) ترجمه حمیدپور و اندوز (۱۳۸۶) در ۱۰ جلسه ۶۰ دقیقه ای و ۲ جلسه در هفته و مجموعا در ۴ هفته اجرا شد. داده ها با روش های مانکوا و آنکوا در نرم افزار SPSS تحلیل شدند. نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد که طرحواره درمانی بر کاهش مولفه های بلاتکلیفی از جمله تلویحات خودارجاعی به میزان ۵۸ واحد و غیر منصفانه به میزان ۷۴۰ واحد اثربخش است.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، بلاتکلیفی ، نشانه های شخصیتی وسواس جبری