اثربخشی آموزش درمان فراشناخت بر تاب آوری و نشخوار فکری و کیفیت زندگی بر زنان دارای نشانگان اضطراب فراگیر

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش درمان فراشناختی بر تاب آوری، نشخوار فکری و کیفیت زندگی در زنان دارای نشانگان اختلال اضطراب فراگیر بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه گواه و آزمایش بود. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی زنان دارای اختلال اضطراب فراگیر در شهرضا بود. از میان افراد واجد شرایط، ۳۰ نفر به صورت در دسترس انتخاب شدند و سپس به طور تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل (هر یک ۱۵ نفر) تخصیص یافتند. شرکت کنندگان گروه آزمایش تحت مداخله آموزش درمان فراشناختی مبتنی بر پروتکل ولز قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های تاب آوری، نشخوار فکری، کیفیت زندگی و همچنین پرسشنامه غربالگری اختلال اضطراب فراگیر برای انتخاب اولیه بودند. یافته های پژوهش نشان داد که آموزش درمان فراشناختی به طور معناداری منجر به افزایش سطح تاب آوری، کاهش میزان نشخوار فکری و بهبود کیفیت زندگی در گروه آزمایش شد (p < ۰.۰۵). در مجموع پژوهش حاضر نشان داد که مداخله مبتنی بر درمان فراشناختی می تواند به عنوان رویکردی موثر در بهبود شاخص های روان شناختی در زنان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر مورد استفاده قرار گیرد. نتایج این پژوهش به روشنی نشان داد که درمان فراشناختی از طریق اصلاح باورهای ناکارآمد فراشناختی و کاهش فرآیندهای شناختی منفی همچون نشخوار ذهنی، می تواند به طور معناداری موجب افزایش تاب آوری و ارتقاء کیفیت زندگی در زنان مبتلا به اضطراب فراگیر شود.

کلیدواژه ها:

درمان فراشناخ ، اضطراب فراگیر ، تاب آوری ، نشخوار فکری ، کیفیت زندگی