بررسی تاثیر بازنمایی بحران جنگ در رسانه های اجتماعی بر پرخاشگری کودکان به واسطه کارکردهای فرهنگی خانواده: مورد مطالعه جنگ ناعادلانه اسرائیل و آمریکا علیه ایران

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر بازنمایی رسانه ای جنگ بر پرخاشگری کودکان ۶ تا ۹ ساله شهر تهران با نقش میانجی کارکردهای فرهنگی خانواده است. این مطالعه از نوع توصیفی–پیمایشی است. با استفاده از فرمول کوکران، ۳۸۴ دانش آموز دوره اول مقطع ابتدایی (کلاس اول، دوم و سوم) انتخاب شد و بر مبنای نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای ۱۶ مدرسه از مناطق مختلف تهران انتخاب، و پرسشنامه برای والدین آنها ارسال و توزیع شد. تحلیل داده ها نشان داد که میزان استفاده از رسانه ها (ضریب استاندارد شده ۰.۱۲، اطمینان ۹۵٪) و به ویژه دریافت محتوای مرتبط با جنگ (ضریب استاندارد شده ۰.۲۷، اطمینان ۹۹٪)، تاثیر مثبت و معناداری بر افزایش پرخاشگری کودکان دارد. همچنین کنترل اجتماعی والدین (ضریب استاندارد شده ۰.۱۶-، اطمینان ۹۹٪) و حمایت های اجتماعی خانواده (ضریب استاندارد شده ۰.۲۸-، اطمینان ۹۹٪) نقش محافظتی برجسته ای در کاهش پرخاشگری ایفا می کنند و به طور معناداری از شدت مواجهه کودکان با محتوای رسانه ای می کاهند. کنترل والدین در سطح اطمینان ۹۹٪ بر میزان استفاده از رسانه ها و بر میزان دریافت محتوای مرتبط با جنگ تاثیر معکوسی دارد ولی حمایت خانواده تاثیری بر میزان استفاده از رسانه ها نداشته است ولی تاثیر معکوس زیادی (ضریب ۰.۲۲-، اطمینان ۹۹٪) بر میزان دریافت محتوای مرتبط با جنگ داشته است. یافته ها اهمیت نظارت والدین و محیط خانوادگی حمایتگر را در مواجهه کودکان با محتوای رسانه ای برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

پرخاشگری کودکان ، بازنمایی رسانه ای ، محتوای رسانه ای ، کنترل والدین ، حمایت اجتماعی خانواده