بررسی اثر شوری بر کارایی فرآیندهای فیزیکی–شیمیایی در تصفیه فاضلاب های شور

افزایش شوری فاضلاب ها به دلیل نفوذ آب دریا به شبکه های جمع آوری، استفاده مجدد از پساب و فعالیت های صنعتی، چالشی تعیین کننده برای بهره برداری تصفیه خانه ها محسوب می شود. شوری می تواند از طریق افزایش قدرت یونی و تغییر برهم کنش های سطحی، عملکرد فرآیندهای فیزیکی–شیمیایی را به طور معنادار دگرگون سازد. هدف این مقاله، ارائه یک مرور تحلیلی عددمحور از اثر شوری بر کارایی فرآیندهای انعقاد و لخته سازی، ته نشینی، آبگیری لجن، شناورسازی با هوای محلول، رسوب دهی شیمیایی و گندزدایی است. بدین منظور، داده ها و نتایج گزارش شده در منابع معتبر بین المللی و فصل مرجع صفحات ۲۳ تا ۳۸، در دامنه های شوری مختلف (هدایت الکتریکی حدود ۲ تا بیش از ۵۰ میلی زیمنس بر سانتی متر) استخراج و بازآرایی شدند. نتایج نشان می دهد که در شوری های پایین تا متوسط، فشرده شدن لایه دوگانه الکتریکی می تواند موجب بهبود انعقاد و کاهش دوز منعقدکننده شود؛ با این حال، در شوری های بالا ناپایداری لخته ها، افزایش مقاومت ویژه لجن (SRF) و افت راندمان آبگیری مشاهده می شود. همچنین شوری با تغییر اندازه و پایداری حباب ها بر کارایی شناورسازی و با کاهش شفافیت نوری بر راندمان گندزدایی فرابنفش اثر منفی می گذارد. در پایان، راهبردهای عملی انتخاب و بهینه سازی فرآیندهای فیزیکی–شیمیایی متناسب با شرایط شور، با تاکید بر کاربرد در تصفیه خانه های کشور، ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

شوری ، تصفیه فاضلاب ، انعقاد و لخته سازی ، ته نشینی ، شناور سازی ، آبگیری لجن ، گندزدایی