مدلسازی میزان پذیرش طرح ترافیک تهران با دو مدل لوجیت ترتیبی و معادلات ساختاری

افزایش روزافزون خودروهای شخصی و محدودیت های موجود برای احداث معابر جدید و پیامدهای منفی آن، مدیران شهری را بر آن داشته تا از روش های مختلفی به منظور مدیریت و کنترل تراکم استفاده کنند. یکی از این روش ها استفاده از سیاست قیمت گذاری تراکم است. با این حال، مطالعات بسیاری نشان داده است که موفقیت چنین طرح هایی به منظور دست یافتن به اهداف مورد نظر، در گرو لحاظ کردن برخی از متغیرهای اجتماعی مانند پذیرش عمومی است. از این رو در پژوهش حاضر، با استفاده از اطلاعات ۴۵۵ پرسش نامه رجحان بیان شده پروژه مطالعاتی طرح دوره مبنای تهران در سال ۱۳۹۷ و با به کارگیری مدل لوجیت ترتیبی و معادلات ساختاری به مدلسازی میزان پذیرش طرح ترافیک تهران مبادرت گردید. نتایج حاصل از پرداخت دو مدل نشان داد که در میان متغیرهای نگرشی، متغیر نگرش کاربران نسبت به طراحی طرح و نحوه اجرای آن جز موثرترین عوامل بر پذیرش افراد در ارتباط با طرح دوره مبنای تهران به حساب می آید. از دیگر نتایج مهم و مشترک دو مدل می توان به اثرگذاری مثبت متغیر نگرش کاربران نسبت به اثربخش بودن طرح بر پذیرش کاربران طرح دوره مبنای تهران اشاره نمود. همچنین در میان متغیرهای اجتماعی- اقتصادی، متغیر تحصیلات با علامت مثبت و متغیر مالکیت خودرو با علامت منفی در مدل لوجیت ترتیبی معنادار شد. به طورکلی نتایج این پژوهش می تواند زمینه مساعدی را برای مطالعات شناسایی عوامل موثر بر پذیرش انواع سیاست های قیمت گذاری فراهم کند و نیز به تصمیم گیرندگان در حوزه حمل ونقل شهری جهت اجرای سیاست های مناسب به گونه ای که سیاست جدید موردقبول اکثر افراد جامعه واقع شود، کمک کند.

کلیدواژه ها:

پذیرش عمومی ، لوجیت ترتیبی ، مدلسازی معادلات ساختاری