حمل ونقل هوشمند در راستای پایداری شهری برای افراد کم توان (مطالعه موردی: کلانشهر تهران)

حمل و نقل مناسبی که سهولت دسترسی افراد جامعه را برای رسیدن به اماکن مختلف تامین کند، یک ضرورت اجتماعی است. شهرها به عنوان مراکز فعالیت های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی، همواره میزبان جمعیتی گسترده و متنوع هستند. اما با افزایش رشد جمعیت و افزایش ترافیک، مسئله حمل ونقل درون شهری به خصوص برای افرادی که کم توان هستند به یکی از چالش های اساسی تبدیل شده است. یکی از چالش های اصلی در حمل و نقل برای افراد کم توان در تهران، عدم دسترسی به وسایل حمل ونقل عمومی مناسب و سازگار با نیازهایشان است. بیشترین وسایل حمل ونقل عمومی هنوز همان اتوبوس ها و تاکسی های سنتی هستند که امکانات کافی برای افراد کم توان را فراهم نمی کنند. علاوه براین، برخی از ایستگاه ها و وسایل حمل ونقل عمومی همچنان به صورت فیزیکی غیرقابل دسترس هستند و از سیستم های اطلاع رسانی و تسهیلاتی که برای افراد کم توان ضروری است برخوردار نیستند. سیستم های حمل و نقل هوشمند، با بهره گیری از فناوری نوین مانند اینترنت اشیاء و هوش مصنوعی، امکاناتی فراهم می کند که به افراد کم توان اجازه می دهد به راحتی و با دسترسی مطلوب به امکانات شهری دست پیدا کنند. هدف از انجام این مطالعه، مروری بر شرایط پایداری شهری مبتنی بر حمل ونقل هوشمند برای افراد کم توان در کلانشهر تهران می باشد. روش انجام این مطالعه با توجه به ماهیت آن کیفی بوده و با مرور منابع اسنادی- کتابخانه ای و تکنیک تحلیل ثانویه انجام گرفته است. یافته ها بیانگر آن است که حمل ونقل هوشمند نیازمند بسترسازی درست در جامعه هدف است. حمل ونقل هوشمند و پایدار زمانی تحقق می یابد که از آمار و اطلاعات دقیق، شفاف و برنامه ریزی شده استفاده کند، تا درنهایت به بهبود کیفیت زندگی افراد کم توان کمک کرده و پایداری شهری را برای آنان به ارمغان آورد.

کلیدواژه ها:

حمل ونقل هوشمند ، پایداری شهری ، افراد کم توان ، کلانشهر تهران